Bij Chin dreigt kitsch

Mel Chin: Disputed territories. T/m 12/12, Het Domein, Sittard. Di-zo 11-17u. Inl: hetdomein.nl **

Bij de expositie van de Amerikaanse kunstenaar Mel Chin in Sittard is het verleidelijk terug te denken aan Documenta 2007. Die viel op doordat de organisatoren allerlei ‘vergeten’ kunstenaars hadden opgedoken die ze naar het hoogste kunstplatform katapulteerden – ineens stonden Lee Lozano, Charlotte Posenenske en noem maar op in het brandpunt van de belangstelling. Het bracht anderen op een idee: om hip en visionair te zijn hoefde je niet per se jonge kunstenaars te zoeken, je kon evengoed onbekende ouderen met enig aplomb presenteren. Visionair via de achteruitkijkspiegel, dat idee.

Dit mechanisme speelt een rol bij de presentatie van Mel Chin (1951) in Sittard. Chin (1951), met enige faam in de VS, is zo’n postconceptuele kunstenaar die in zijn oeuvre de wereld wil omvatten – en ook maar meteen veranderen. Hij ontwerpt parken, probeert vervuilde grond te zuiveren met behulp van planten, maakt juwelen gebaseerd op de vorm van (oorlogs)wonden. Stijl, vorm doen er niet toe voor Chin, zijn werk is vooral de verbeelding van ambitieuze theorieën.

Nu is zulke ambitie prettig en prikkelend, maar het probleem is dat Chin beeldend niet zo erg getalenteerd is. Zijn werken zijn óf nogal documentair (met twijfelachtig proza als uitleg) óf neigen naar kitsch. Dat laatste geldt voor de animatie die hij maakte over 9/11, of een beeld waarbij duizenden verroeste spijkers fungeren als een scherm voor een goudomlijst schilderij. Zo confronteert Chin je voornamelijk met een probleem dat wel vaker opduikt bij zulke kunst: de wereld moet verbeterd, maar de toeschouwer dient vooral begrip op te brengen voor de kunstenaar. Dat lijkt me de verkeerde prioriteit.