Yildirim, de enige Turk in Oranje ooit

Ugur Yildirim is de enige voetballer met Turkse roots die uitkwam voor Oranje.

Hij was vijf jaar geleden een ster bij Heerenveen. Nu zit de 28-jarige speler bij AGOVV.

Ugur Yildirim gold vijf jaar geleden nog als het fenomeen van SC Heerenveen in de eredivisie. Voor de voetballer met de fluwelen trap leek een schitterende carrière in het verschiet te liggen. De in Apeldoorn geboren zoon van twee Turkse ouders debuteerde in het Nederlands elftal van bondscoach Marco van Basten in een duel met Engeland. Zijn beslissing om voor Oranje uit te komen kwam hem in Turkije op kritiek te staan. Zijn optreden in Oranje bleef beperkt tot één invalbeurt. En omdat het een vriendschappelijk duel betrof, kan Yildirim in theorie zelfs nog altijd voor Turkije uitkomen.

De carrière van de nu 28-jarige prof raakte echter na een vertrek bij SC Heerenveen in verval. Via de Turkse clubs Gaziantepspor, Sivasspor en Kasimpasa SK kwam hij bij het Apeldoornse AGOVV terecht. ‘De Turkse Beckham’ speelt nu een anonieme rol in de eerste divisie. Aan de vooravond van Nederland-Turkije kijkt de enige Nederlandse international met Turkse wortels terug en vooruit.

Denkt u nog wel eens terug aan die interland met Oranje op Villa Park in het Engelse Birmingham?

„De laatste jaren is het een beetje weggevaagd uit mijn geheugen. Maar de afgelopen dagen word ik er weer mee geconfronteerd. Het lijkt wel een eeuwigheid geleden. Het was natuurlijk een prachtige ervaring. Ik ben er nog altijd trots op dat ik voor Nederland uit heb mogen komen.”

Na SC Heerenveen heeft u uw geluk gezocht in de Turkse competitie. Een groot succes is het niet geworden. Heeft u daar spijt van?

„Zowel sportief als financieel leek de Turkse competitie heel aantrekkelijk. Maar het was toch anders dan ik me had voorgesteld. Alles wat fout kon gaan, ging fout. Ik werd daar door de Turken als buitenlander gezien. Dat kwam ook door de manier waarop ik werd betaald. In tegenstelling tot veel van mijn collega’s, die pas geld verdienden als ze bij de selectie zaten, kreeg ik wel gewoon een maandsalaris. Daardoor werd ik met schuine ogen aangekeken. Daar was moeilijk tegen te strijden. Maar spijt heb ik niet gehad. Als voetballer was het vreselijk, maar qua leven was het heel mooi om mee te maken. Anders hadden mijn kinderen nooit Turks gesproken.”

U bent nu 28 jaar. De ideale leeftijd voor een profvoetballer. Zien we uw fluwelen voorzetten en die dodelijke vrije trap ooit nog terug?

„Ha, die voorzetten geef ik ook bij AGOVV nog hoor! En ik heb het gevoel dat ik met één rake vrije bal de ban kan breken. Maar ik moet eerst honderd procent fit worden. Dat heeft me de laatste jaren ook opgebroken. Als ik fysiek in orde ben dan kan ik nog mee in de eredivisie. Daar ben ik van overtuigd. Ik stel mezelf geen doelen meer. Ik zie wel wat er nog in me zit.”

Denkt u al na over een leven na het profvoetbal?

„Ja, ik zal graag wat willen doen in het begeleiden van Turkse talenten. Ik heb zelf genoeg meegemaakt. Het is geen toeval dat er zo weinig Turkse voetballers doorstromen naar het Nederlandse betaalde voetbal. Het heeft ook met de cultuur te maken. Turkse jongens van negentien, twintig jaar moeten geld verdienen. Die komen vaak onder druk van hun ouders te staan. Om door te breken als voetballer moet je juist geduld hebben. Zaakwaarnemers moet je weghouden. Geld moet van ondergeschikt belang zijn. Je moet voetbalgek zijn. Spelers die echt goed zijn, gaan vanzelf veel verdienen. Ik wil jonge gasten graag op weg helpen.”

Juicht u vanavond voor Nederland of voor Turkije?

„Ik kijk normaal gesproken niet veel voetbal, maar deze wedstrijd wil ik voor geen goud missen. Ik blijf voor mijn gevoel een Turk. Maar ik houd wel van het Nederlandse voetbal. Tegen Zweden hebben ze weer fantastisch gespeeld. Doe mij maar 9-8 voor Turkije. En daarna vieren we met mijn familie het offerfeest.”