Wilders is nu gewone insider

Het regeerakkoord is niet vriendelijk voor plegers van zedendelicten en straatterreur. Grensoverschrijdend gedrag wordt hard aangepakt. Lik op stuk is nodig voor vertrouwen in de rechtsorde en ‘de veiligheidsbeleving van burgers’. Het PVV-Kamerlid Lucassen heeft zulke daden verzwegen voor zijn fractievoorzitter. Maar hij mag blijven. De coalitie kan geen stem missen. Wilders kan hem niet dwingen zijn Kamerzetel op te geven. Met de verbale begaafdheid van een leerlingschildpad stond Lucassen EenVandaag te woord. Mensen bedreigd en beledigd, maar niet zo bedoeld. Geen echte ontucht. Wel fouten. Excuses. Tweede kans.

Geert Wilders kon er niet meer van maken dan dat het schandelijk was dat de man hem had voorgelogen. En soms is het alleen onhandige ontucht. Ja, een selectiefout. Voor niks al die zaterdagen in het lege Kamergebouw gezeten, om kader te vinden en te trainen.

De PVV-leider weet het: hij verliest snel de maagdelijkheid van zijn antipartij-beweging. Wie de gevestigde politiek beschimpt en zelf zijn aanspraak op zuiverheid verkreukelt om de macht te houden, is een gewone insider.

CDA en VVD kijken vroom de andere kant op. Mark Rutte bedankt de collega’s dat zij dat deden toen hij met Rita Verdonk moest moddervechten. Net als toen Maxime Verhagen de vuiltjes Koppejan en Ferrier een nacht en een dag gek moest maken om dit kabinet te baren.

De coalitie wordt er niet stabieler op. De nieuwe CDA-fractieleden Omtzigt en Biskop schijnen ook geen PVV-liefhebbers te zijn. Maar voorlopig zijn de 76 stemmen weer aan de karavaan vastgesjord. Erger is dat alle partijen, ook de democratische, dagelijks langs de afgrond manoeuvreren. Met hun zeer beperkte ledentallen hebben zij een magere legitimiteit om de vergaande keuzes te maken die zij in ons systeem doen. Het politiek personeel wordt aangewezen door een handvol kernspelers. Die luisteren amper naar de partij en het land. De commissie-Frissen heeft het binnen het CDA nog eens vastgesteld. Chez Maxime kende één menu: regeren.

De formatie illustreert het: trouw aan de leider wordt beloond. Leek waarnemend CDA-voorzitter Bleker zijn achterban stem te geven, hij bleek de leider Verhagen te dienen. En werd beloond met een staatssecretariaat. Bij de VVD heerst nu aan overmoed grenzende tevredenheid. Zeker ook bij alle met pluche bedankte medestanders van de voorman. Voordeel van die dankjewel-benoemingen is misschien dat de afwezigheid van strafbladen is vastgesteld. Keerzijde van al die vertrouwdheid is uitsluiting van ‘andere meningen’. Zoals Wilders nu leert dat een echte partij hem kan helpen straatterroristen tijdig te ontdekken, zo zoeken alle ‘gewone’ partijen tastend hun weg tussen krachtig leiderschap en werkelijke partijdemocratie.