The Huffington Post: scheiden als lifestyle

In Amerika lopen zoveel huwelijken stuk, dat online magazine The Huffington Post er een vaste bijlage over is begonnen.

Nu ongeveer de helft van alle eerste huwelijken van Amerikanen strandt, mag je echtscheiding wel een levensstijl noemen. Online magazine The Huffington Post begon daarom onder de kop ‘Divorce’ een nieuwe lifestyle-bijlage over scheiden.

Nederland, waar ruim eenderde van de huwelijken stuk loopt, heeft ook tijdschriften: drie keer per jaar is er Verder en twee keer per jaar de glossy Ex. Maar daar zit de echtscheidingsbranche achter. ‘Divorce’ wordt gemaakt door schrijvers, bloggers en journalisten. Aangezien het in stand houden van een huwelijk voor mensen met een schrijvend beroep ongeveer even moeilijk is als autorijden (iets waarin ze om nog onopgehelderde redenen zelden goed zijn), hebben we het hier over ervaringsdeskundigen.

‘Divorce’ biedt selfhelp (‘7 Stappen naar Stiefmoeder Succes’), ontboezemingen (‘Waarover We Niet Praten Als We Over Echtscheiding Praten’), tips (‘Maak je Huwelijk Recessie Proof’) en roddel (‘Sarah Palin Maakt Scheidingsgeruchten Belachelijk’). Hoofdredacteur Arianna Huffington, zelf gescheiden van een oliebaron, heeft bovendien een missie: zij vindt dat Amerika, „als land”, waardeloos omgaat met de vraag hoe mensen „beter” kunnen scheiden. „Vooral als er kinderen bij betrokken zijn.”

Hoe meteen maar een heel land beter kan scheiden, vooral met kinderen, die meestal alleen maar willen dat hun ouders bij elkaar blijven, daarover geeft ‘Divorce’ geen uitsluitsel. Pulitzer Prize-winnaar Jane Smiley schrijft ‘Scheiding! Het is Goed voor de Kinderen!’ Een interview met een kinderpsycholoog kreeg juist de kop ‘De Kinderen zijn Niet In Orde’.

‘Divorce’ staat onder redactie van Nora Ephron, bekend van filmscenario’s voor romantische komedies als When Harry met Sally, en Sleepless in Seattle. Ephron maakte ook naam als extraverte ex van de beroemde journalist Carl ‘Watergate’ Bernstein, die toen zij zwanger was een affaire met een Britse politica begon. Ephron belde, zogenaamd als Bernsteins ‘secretaresse’, winkels af om te controleren of hij cadeautjes voor zijn minnares had gekocht (ja). En tijdens een chic etentje bij Bernsteins baas goot zij een fles rode wijn over haar man leeg.

Daarna schreef Ephron er een boek over, Heartburn, dat ook is verfilmd, gevolgd door een reeks vrolijke boeken en filmscenario’s volgens haar motto ‘Indiscretion is my middle name’. Als íémand echtscheiding dus leuk kan laten lijken, dan toch wel Ephron.

‘Divorce’ behandelt inderdaad best geestige problematiek waar je maar moet opkomen (‘Sterilisatie, Echtscheiding en Spijt: Waarom Mannen Het Niet Zien Aankomen’). Het is alleen een beetje jammer dat de koppen het leukste zijn. De stukken zelf blijken treuriger, zoals echtscheiding als levensstijl toch ook vaak iets verdrietiger is dan echtscheiding die als ‘lifestyle’ wordt gepresenteerd („Nee echt, een nieuw begin, héérlijk.”)

Echt heerlijk, blijkt uit de bijdragen in ‘Divorce’, wordt scheiden in het beste geval pas na jaren. Als je geluk hebt en de bestsellers zijn verkocht, zoals die van Ephron. Als op zijn minst de woede is gezakt. Als, in godsnaam, de kinderen oud en wijs genoeg zijn geworden om je te laten geloven dat het ze niet meer uitmaakt. Echt niet.

Bekijk de online scheidingsbijlage op www.huffingtonpost.com/divorce/