Jij, ik of je buurman

De nieuwe reclamecampagne van SNS Bank laat ‘echte mensen’ aan het woord. De abri’s bestaan uit haastig gekrabbelde kattenbelletjes op post-it’s en in de tv-spotjes beleef je een dagelijkse situatie door de ogen van iemand die jij of ik of je joviale buurman had kunnen zijn. Het is misschien al langer bekend, maar deze campagne maakt het opnieuw pijnlijk duidelijk: echte mensen zijn helemaal geen leuke mensen.

Een van de post-it’s luidt: ‘Zakgeld = binnen! IK HOU VAN JE!’ Daaronder staat: Bank van Kyra’s vader, zodat we weten dat het hier om een vader en een dochter gaat, en niet over een grijze sugardaddy genaamd Hans en zijn Russische import trophy wife Olga. Laat je niet misleiden door de zoete liefdesverklaring: het is duidelijk dat de genegenheid van deze Kyra in direct verband staat met haar bankrekening. Er had net zo goed kunnen staan: ‘Mijn zakgeld = nog steeds niet binnen IK HAAT JE EN DIE NIEUWE CABRIO MAAKT JE OUD EN DIK groetjes Kyra’.

Een andere post-it meldt: ‘Hi, ik ben shoppen :-) Vul jij ’t saldo even aan? xxx’, met een charmant hartje op de i. Deze rekening is dus waarschijnlijk wél van Hans en Olga.

Op een ander briefje staat: ‘Onze spaarrekening is verbeterd! Nu je outfit nog...’. Altijd leuk om te merken dat je perfectionistische, modeminnende vrouw werkelijk alle aanleidingen aangrijpt om je te vertellen dat je er niet uitziet. Dit is iemand die vermoedelijk ook sms’jes stuurt waarin ze zegt: „Om 7 thuis, nu nog op m’n werk, net maar ‘n broodje kaas gegeten. Kaas was van gisteren en zweterig. Je outfit trouwens ook.”

Er is een passief-agressieve post-it (‘Zag net de online afschriften. Was leuk zeker 30 augustus?’) en ook een borderline geval (‘De melk is op! Ik wil verhuizen...’). En dan is er nog een waarop zwierig staat geschreven: ‘Ons spaargeld krijgt meer rente. Trouwen?’ Ik denk dat er maar weinig vrouwen de romantische droom koesteren om ten huwelijk gevraagd te worden op een post-it, waarop in de voorgaande zin ook nog eens het woord rente voorkomt.

In de tv-reclames volgen we een chaotische vader die op één dag zo’n vijftien keer zijn zoontje vergeet of kwijtraakt. Ik heb geen kinderen dus ik weet niet hoe het is om voortdurend een peuter bij je te hebben, maar geruststellend is het toch bepaald niet.

Wij echte mensen komen er weer eens niet fraai vanaf. Maar misschien kunnen we er nog wel iets van leren: als je een aanzoek doet (of je nou man, vrouw of een enge Japanse robot bent), probeer dan termen als ‘interne opbrengstvoet’ te mijden. Zeg het liever met een suikerspin.

Renske de Greef