Feestjurk en lampions

Punch! festival met werken van Moisio, POGOensemble en Blake-Firestone. Gezien: 12 nov. Amsterdam. Inl www.dansmakers.nl

Hoe bouwt men een feestje? Plechtig in een cirkel achteruitlopend voert danseres/choreografe Hillary Blake Firestone in This is hardly an invitation attributen op: een feestjurk uiteraard, en spuitserpentine. Een fluitje, een toeter, zeepbellen, sambaballen, goudglitters en lampions. Drank natuurlijk. En verloedering. Rotzooi. In haar eentje geeft Firestone gestalte aan het hele proces dat zich als een onstuitbare kettingreactie ontwikkelt, tot en met de komst van Stadsreiniging aan toe. Een amusante solo, die echter tegen het einde vervaarlijk begint te zwalken.

Hi, my name is…. van Cecilia Moisio wordt juist pas na een wat moeizaam begin met niet al te beste, clichématige monologen van Moisio zelf (over haar afhankelijke karakter) en Erin Harty (die wanhopig aan het speeddaten is) toch aardig. Dat is mede te danken aan het naturel van de drie muzikanten van het Finse Urbaanilegenda, die door hun afwijkende motoriek iets aandoenlijks hebben. Op beeldschermen is te zien dat de twee dames zonder probleem hun hele hebben en houwen, ziel en zaligheid via de webcam te grabbel gooien. Tijdens live ontmoetingen echter zijn het stuntels van de eerste orde, die hun gevoelens stelselmatig ontkennen. Erg origineel is het niet, en ook als choreografie is Hi, my name is… weinig opmerkelijk, maar Moisio heeft wel haar typerende, dampende energie op de anderen kunnen overbrengen. Dat maakt veel goed.