Feërieke schoonheid

Tin Hat Quartet. 5/11 Rasa, Utrecht. Herh 17/11 Bimhuis, Amsterdam. ****

Je zou het Amerikaanse Tin Hat Quartet ‘orenreisleiders’ kunnen noemen. Ze steken af in een geïdealiseerd Parijs’ café. Accordeon, viool, klarinet en elektrische gitaar spelen een eigen variant van musette, de muziek die onverbrekelijk verbonden is met de Franse hoofdstad. Beetje jazzy, een ietsje folky – het ideale vertrekpunt voor een ongebonden zwerftocht door streken waar plaatsaanduidingen zinloos zijn.

Dat blijkt al snel wanneer het viertal goed op gang gekomen is. Mark Orton schakelt over van bedachtzame akkoorden op zijn gitaar naar een hogere versnelling, buigt via rock af naar country blues wanneer hij de slide hanteert. Accordeonist Bob Reich draait zich geregeld om naar de staande piano van Rasa, en weet de rammelende gebreken in alle registers ten volle uit te buiten. Wanneer Ben Goldberg een contrabasklarinet ter hand neemt verleent hij de muziek ongekende diepte en weidsheid, maar hij kan het instrument ook hartstochtelijk laten janken. Violiste Carla Kihlstedt geeft het geheel richting met helder gezongen liederen op gedichten van E.E. Cummings, waarin woorden als geladen wolken langs zweven.

Op geen kaart is aan te wijzen waarheen ze je geleid hebben. Hier en daar snuifjes klezmer en tango, de openheid van jazz, een vleugje circusmuziek. De herinneringen vervagen als een droom in de ochtend. Wat overblijft is de indruk van een wereld met een feërieke schoonheid, die je snel weer wilt betreden.