Vuige, zuigende bluesrock vol sores en hartzeer

De beste bluesrock komt uit Vlaanderen. De muziek van het trio Triggerfinger is vuig, swingend en gejaagd. Zaterdag verscheen hun cd All this dancin’ around.

Komt deze bluesrock uit Amerika? Je zou het denken. De pompende bas en drums lijken uit de zompige moerassen van Louisiana op te stijgen; de scherpe gitaarrif en de zang galmen als stemmen door de verlaten Mohave woestijn. En ook de bandnamen klinken Amerikaans: Admiral Freebee, Black Box Revelation, The Sore Losers, Triggerfinger. Die eerste noemde zich notabene naar een personage uit Jack Kerouacs beroemde roadnovel On the road.

En toch, schijn bedriegt. Want ze mogen dan Amerikaans klinken, ze komen van dichterbij: uit Antwerpen, Dilbeek en Hasselt. De beste bluesrock komt uit België.

Het Antwerpse Triggerfinger is de onbetwiste aanvoerder van de stroming. Het drietal maakt vuige bluesrock in de traditie van Howlin’ Wolf en John Spencer – niet voor niks noemen de drie bandleden hen ‘hun grootste inspiratie’.

De muziek van Triggerfinger is gejaagd; de drums roffelen voort en worden daarbij op de hielen gezeten door een donker klinkende bas. De gitaarrifs zijn kort en kek. Voor lang uitgesponnen solo’s hebben de mannen geen tijd. Hun muziek laat zich het beste als ‘volvet van smaak’ omschrijven; swingend en sexy ook. Muziek die overduidelijk voor het bekken is gemaakt.

Voor hun derde studioalbum, All this dancin’ around, togen Ruben Block, Mario Goossens en Paul van Bruystegem naar Amerika. Want als iedereen hun muziek dan toch als Amerikaanse bluesrock betitelt, dan konden ze ook maar beter in Amerika opnemen. Het werden de Sound City Studio’s in Los Angeles. Producer Greg Gordon werkte er onder meer met Blondie en Fleetwood Mac en, recenter, met Nirvana en Wolfmother.

De bandleden voelden zich er direct thuis. „Een rommelkot”, lacht bassist Goossens. De Sound City Studio’s stammen uit de jaren zeventig – tot de dag van vandaag produceren ze die typische jaren zeventig-rocksound. „Warm. Vet. Zelfs zachte muziek klinkt er vol”, zo omschrijft Goossens de klankkleur in de studio’s. „De studio’s mogen dan groot zijn, de zangpartijen klinken er steevast intiem, alsof ze zijn opgenomen in een heel kleine kamer.”

Een maand lang verbleven ze in Los Angeles. Bijna alles werd in één take opgenomen: drums, bas en gitaar en soms zelfs ook de zang. Zanger en gitarist Block: „Gordon had extra tijd ingeruimd voor een gitaar, een orgel. Maar die bleken we niet nodig te hebben. Wat moet er nu nog eigenlijk bij, vroeg hij soms. Niets, was het antwoord dan. De muziek was goed zoals ze was.”

Mede daarom appelleert het album aan de live optredens waarmee de band groot werd. Want de groep uit Antwerpen verwierf tot nu toe niet zozeer faam met haar cd’s als wel met haar optredens. Die zijn energiek, strak en vooral opwindend; Triggerfinger kan de bezoeker bijna letterlijk hun show inzuigen.

„Op de vorige albums”, zegt Block die de teksten schrijft, „vonden we het soms moeilijk om een eigen identiteit te vinden. We werden vaak vergeleken met The Foo Fighters, maar dat we wilden niet.” Ook deze keer ging hij aan in de studio aan het werk „zonder concept” – al was het gros van de songs op het album al geschreven en getest tijdens optredens in Duitsland.

Meer dan voorheen zit er „hartzeer” in de liedjes, aldus Block. „We hebben de afgelopen periode heel intens met elkaar beleefd.” Zo zou een van de leden in een afkickkliniek zijn beland en was er „gedoe met vrouwen en zo”. Toch leverde eigen sores niet steevast de beste songs op. „In die gevallen verzon ik er iets bij.”

Blijft de vraag over hoe het kan dat hedendaagse Belgische bands zo Amerikaans klinken? Dat is een gegeven waar Triggerfinger ook mee speelt; de drum en de hi-hat klinken soms als sporen die tegen een stel cowboylaarzen slaan. Drummer Van Bruynsegem haalt Arno Hintjes aan, ‘godfather’ van de Belgische rock die in de jaren tachtig groot werd met zijn band TC Matic. „Arno heeft ooit gezegd dat de oorsprong van die klank ligt aan de Belgische kust. Daar kwamen zo’n dertig jaar geleden al veel Britten op vakantie, en zij brachten rock ‘n roll mee. De rock komt nog altijd van de kust, van Gent en omstreken. Met dank aan de Britten.”

Het album All this dancin’ around is vanaf 13 november verkrijgbaar. Inl: triggerfinger.net