Het recht van Lucassen

Als de Staten-Generaal louter uit braveriken zou moeten bestaan, is het de vraag of er 150 + 75 leden konden worden gevonden om de bankjes van respectievelijk Tweede en Eerste Kamer te bezetten. Het parlement zou er bovendien nog minder dan nu een afspiegeling van de bevolking door worden. Alle Nederlanders van 18 jaar en ouder beschikken over zowel het actief als het passief kiesrecht, het recht om gekozen te worden. Alleen de rechter kan hieraan in een individueel geval een einde maken.

Daarvan is geen sprake bij het Tweede Kamerlid Eric Lucassen van de PVV. Hij is veroordeeld wegens seksuele ontucht met een ondergeschikte, waaraan hij zich als militair schuldig heeft gemaakt. Zijn buren hebben hem beticht van intimidatie en ander wangedrag. Dat zijn formeel geen redenen om hem uit de Kamer te zetten. Een strafblad is wettelijk geen bezwaar tegen het lidmaatschap van het parlement en aantijgingen van buren zijn dat evenmin.

Of Lucassen lid van de Tweede Kamer kan blijven en in het bijzonder van de PVV-fractie, is dus een kwestie van moraliteit. Over het eerste beslist alleen Lucassen zelf, over het tweede gaat vooral PVV-leider Wilders. Hij mag als ervaringsdeskundige worden beschouwd: zelf werd hij in 2004 uit de VVD-fractie gezet. Een besluit met ingrijpende gevolgen, zo is gebleken.

Lucassen zou het voorbeeld dat Wilders toen gaf, kunnen volgen: in zijn eentje doorgaan. Daarmee is dan de ‘Groep-Lucassen’ geboren. Dan wordt hij fractieleider van zichzelf en gaat hij er financieel zelfs op vooruit. Mocht geld een motief zijn voor Lucassen om parlementariër te blijven, dan heeft hij er op deze manier nog een reden bij.

Terugkomend op de moraliteit: formeel is de Kamerzetel van Lucassen, maar hij heeft hem, gezien het geringe aantal voorkeurstemmen dat hij bij de verkiezingen heeft verworven, geheel te danken aan de PVV. Dus mag er, als hij uit de fractie gaat maar wel Kamerlid blijft, rustig van ‘diefstal’ worden gesproken, zij het niet in juridische zin.

Zo ziet de PVV zich geplaatst voor een duivels dilemma. De partij meende in 2008 dat Kamerlid Duyvendak van Groen Links moest opstappen nadat hij was beschuldigd van criminele daden waaraan hij zich in zijn verleden als activist zou hebben schuldig gemaakt. De PVV is ook de partij die pleit voor zwaardere straffen,zoals bij zedendelicten.

Al hebben ook de klassieke partijen in het verleden hun personele problemen gekend, hier wreekt zich toch dat de betrekkelijk jonge en snel groeiende PVV in feite wordt geleid als een soort eenmansbedrijf, de BV Wilders die wat uitzendkrachten werft om als volksvertegenwoordigers op te treden. Bij de screening van Lucassen heeft de PVV duidelijk geblunderd. Dat mag het enige lid en zelf benoemd leider Wilders zich aantrekken.