Communicatieadviseurs en corpsballen in twee rare series

Van Pieter Kuijpers’ productiemaatschappij Pupkin Film zijn op dit moment twee nogal uiteenlopende dramaseries op televisie te zien. Na twee afleveringen van zowel Bellicher: De macht van meneer Miller (VPRO) als Feuten (BNN) gaan beide in de richting van een mislukking, zij het op een interessant niveau.

Het grootste probleem van Feuten, geschreven door Michael Leendertse en Willem Bosch en geregisseerd door Remy van Heugten en Hesdy Lonwijk (allen tamelijk vers van de Filmacademie), is dat de personages vrijwel zonder uitzondering een wezenloze en onsympathieke indruk maken.

Dat hoeft geen bezwaar te zijn, mits dat als onderwerp gethematiseerd zou worden.

We komen echter niet verder dan kennisnemen van excessen bij een ontgroening, die tot nu toe een varkentje en een broer van een vooraanstaand corpslid het leven kostten. Kenners van de corporale cultuur melden dat het er zo in werkelijkheid niet aan toegaat; ik vraag me alleen maar af waarom ik hier naar zou moeten willen kijken, al betreft het onbetwist een origineel genre.

Nieuw voor Nederland is ook de paranoiathriller, waarin een succesvolle hoofdpersoon verstrikt raakt in een web van intriges, van de ene op de andere dag baan, creditcard en vrouw kwijtraakt en ook nog eens, achtervolgd door geheime diensten en/of gangsters, zijn onschuld moet bewijzen. Hitchcock was de grootmeester, in de jaren zeventig beleefde dit genre een ware hausse, bij voorbeeld door Three Days of the Condor en The Parallax View.

In Nederland zou zoiets niet snel gebeuren, maar de geesten werden rijp gemaakt door de serie Deadline (VARA), waarin de geheime diensten vooral elkaar naar het leven stonden. Thrillerauteur Charles den Tex publiceerde al drie romans over de communicatieadviseur Bellicher, waarvan de eerste nu een vierdelige serie werd, geregisseerd door David Lammers en Peter de Baan.

Er gebeuren wel heel veel ongerijmde zaken in het jobsbestaan van Bellicher (Daan Schuurmans). ‘Meneer Miller’ lijkt te staan voor een soort Haagse Big Brother, die via ons digitale gedrag alles weet wat we doen en laten.

Dat de hoofdpersoon een broer heeft die ineens een zus blijkt te zijn geworden, ach, het zou kunnen. Maar de suspension of disbelief zou zijn gebaat bij de casting van een meer androgyn actrice dan Anna Drijver.

Je kunt als kijker meegezogen worden door zo’n spannende serie, als het gebrek aan realisme geschraagd wordt door een sterke visuele stijl. Die heeft Lammers zeker, maar zijn stijl celebreert eerder alledaagsheid dan glamour en spanning. Vorm en inhoud kloppen niet in Bellicher, zodat je onaangedaan blijft.