Mislukking van de G20 is geen ramp

De Verenigde Staten zijn deze week in Seoul aangekomen met het imago van een schurk. Maar spoedig was het een onbuigzaam China dat onder vuur kwam te liggen. De G20 heeft weinig bereikt, maar dat is geen reden om het niet nog een keer te proberen.

Het is nog steeds verstandig dat de twintig grootste landen bijeenkomen. De G7 was het vaker met elkaar eens, maar sloot de opkomende economieën uit die 80 procent van de wereldbevolking uitmaken. Het andere grote multila terale discussieforum, het Internationale Monetaire Fonds, wordt nog steeds gewantrouwd door een paar Aziatische landen, wegens de voorwaardelijke steun die het Fonds gaf na de crisis van 1997.

Ideologische verschillen kunnen niet in 24 uur worden overbrugd. Neem het buitenlands beleid: de Verenigde Staten bieden graag advies aan andere landen. Maar China wekt niet graag de indruk het met buitenstaanders op een akkoordje te willen gooien. De Chinese leiders zijn zwijgzame ingenieurs, die de overtuigingskracht missen om het wereldtoneel voor zich in te nemen – anders dan de Amerikaanse president Obama.

Toch reageert China wel op druk vanuit de G20, ook al beweren zijn politici iets anders. Twee dagen voor Seoul liet het land de wisselkoers van de yuan stijgen met het grootste percentage sinds 2005, als antwoord op de voornaamste kritiek van de andere G20-landen. Ook beëindigde het in juni onverwachts de koppeling van de yuan aan de dollar, een paar dagen voor de G20-top in Toronto. Beijing wordt niet graag onder druk gezet, maar wil ook niet in een isolement raken.

Waar de G20 het best kan werken, is als oefenterrein voor China als wereldmacht. Er moet nog veel worden geleerd. Terwijl de Amerikaanse regering diverse achtergrondgesprekken voerde in Seoul, hield China één nogal stijve persconferentie. En terwijl de medewerkers van Obama de gesprekken met de Chinezen als bemoedigend omschreven, bromde president Hu iets over het gebrek aan een verantwoordelijk beleid bij de landen wier munt als reservemunt fungeert.

Critici betogen dat de G20 feitelijk een G2 is. Dat kan zijn, maar op dit moment blijft het de enige plaats waar de twee landen die voor grote onevenwichtigheden zorgen op gelijke voet moeten dealen met de landen die te lijden hebben van die onevenwichtigheden. En als er niets méér gebeurt dan het blootstellen van opkomende economieën aan open debatten en supermachtdiplomatie, is het in het belang van de wereld dat deze topconferenties blijven voortbestaan.

Wei Gu

Vertaling Menno Grootveld

Voor meer commentaar uit Londen: www.breakingviews.com