Mega Kinder Cello Orkest laat de cello huilen

Meer dan honderd kinderen uit heel Nederland speelden samen op hun cello in Amsterdam. lekker strijken en lekker glijden.

Een cello kan zingen, brommen en zagen. Maar ook hard janken. Dat bleek wel tijdens een concert van het Mega Kinder Cello Orkest afgelopen zaterdag. Maar liefst 130 jonge cellisten deden mee aan dit evenement, georganiseerd door de Amsterdamse Cello Biënnale, het grootste cellofeest ter wereld. Biënnale betekent ‘tweejaarlijks’; de vorige editie van dit festival werd georganiseerd in 2008.

Het Megaorkest werd geleid door Ernst Reijseger. De gekste dingen voert deze cellist uit met zijn instrument: schuren, kloppen, tikken, gekke melodietjes bedenken, al improviserend meezingen. Iederéén kan improviseren, en Reijseger daagde de kinderen van zijn Megaorkest dus uit: kun je ook huilen op een cello? Zeker. Tijdens de repetities mochten ze lekker janken, en dat geluid op de cello nadoen. Een kwestie van glijden over de snaren. Eén jongen bleek zelfs zo goed, dat hij op het officiële concert ’s middags ook flink mocht janken. Een heuse huilsolo. Op de website van de Biënnale zie je hiervan een filmpje.

De 130 kinderen kwamen uit het hele land, en waren ingedeeld in drie groepen: beginners, gevorderde amateurs, en jonge talenten, kinderen die later als ze groot zijn professioneel cellist willen worden. Tevoren kreeg elke groep een aparte les. De combinatie van al deze groepen werkte uitstekend: zo speelden de technisch meest gevorderde cellisten de moeilijkste noten, en mochten de beginners daar vrij overheen spelen. Veel beginners houden hun linkerhand nog in één stand, met gekleurde plakkertjes onder de snaren als hulpmiddel: waar zet ik precies mijn vinger neer om een bepaalde toon te krijgen?

Reijseger daagt deze beginners uit om ook de rest van hun instrument te gebruiken: niet teveel nadenken, lekker strijken en glijden.

Er was ook een speciale mystery guest. Deze kwam op in tutu en op blote voeten, maar bleek een stoere Italiaan: Giovanni Sollima. Hij is een grootmeester van de improvisatie, en mede dankzij zijn extraverte speelstijl een echte publiekslieveling. Samen met het megaorkest speelde hij een mooie improvisatie. Reijseger moest hurken, zodat op zijn rug de bladmuziek kon worden gelegd.

Morgen kun je op de Amsterdamse Cello Biënnale ontbijten. Je kunt dan ’s ochtends om half tien naar een kort concert met muziek van Bach; tevoren wordt verse jus geperst en ligt een croissantje klaar. Ook zijn er twee kinderconcerten, getiteld Ploink! en Koekkoek!, wederom met Ernst Reijseger. Een sjiek galaconcert sluit het festival af.

Wil je ook meedoen met het Mega Kinder Cello Orkest? Over twee jaar is er weer een kans, bij de Biënnale van 2012. Dan wel vast oefenen hoe je moet huilen op een cello.

Floris Don

amsterdamsecellobiennale.nl