Kampusch

Snel na het verschijnen van het boek van Natascha Kampusch is er in Boeken (09.09.10) een recensie verschenen van Peter Terrin, de schrijver die een fascinatie heeft voor het (over-) leven in afgesloten ruimtes. Wat daarbij mijns inziens. ontbrak was een invoelende (meer vrouwelijke) benadering die recht doet aan de realiteit als je als kind acht jaar bent opgesloten, je niet bij je naam bent genoemd en fysiek en mentaal bent beschadigd. Het boek is een getuigenis van een kind dat haar eigen leven heeft kunnen redden door flink te zijn, (van een hardwerkende, oudere moeder geleerd), door zich te laven aan herinneringen (de beschutte omgeving van haar oma) en door innerlijk niet op te geven.

Het slachtoffer heeft moeten leren leven en omgaan met de duistere kanten van de dader, maar ook van de samenleving. Gebeurtenissen die je via de krant voornamelijk van de buitenkant beknopt krijgt aangereikt worden door de schrijfster vanuit de persoonlijke ervaring belicht en aangevuld.

Als je dit boek met aandacht leest, ga je houden van Natascha. En krijg je een beetje een vermoeden van de zwakheid van de dader. Het boek vraagt erom vanuit meerdere standpunten te worden belicht. Uiteindelijk laat het je achter met een gevoel van respect en dankbaarheid voor de persoon van de schrijfster. Vandaar ook deze brief.

Marjolijn ter Kuile, Amsterdam