Des hommes et des dieux

Twee keer heb ik het artikel ‘Iedereen slachtoffer’ van Naima el Bezaz (CS 5 november) gelezen en de wrevel blijft. In de voorlaatste alinea van het artikel vliegt de schrijfster uit de bocht met de vraag: „wat voor mensen zijn het die zich als non of monnik aanmelden bij een klooster? Dat zijn per definitie vrouwen en mannen die de verantwoordelijkheid van hun eigen leven niet willen dragen, maar zich volledig willen verliezen in het bestaan en leefwijze van anderen. Dat is namelijk gemakkelijker dan je eigen bestaan te dragen.” Het antwoord op deze vraag moet veel genuanceerder zijn. Het is geen wet van Meden en Perzen die mensen doet besluiten om in een klooster te gaan leven. Die redenen zijn legio maar veelal is het de religieuze gedrevenheid, het zoeken naar een antwoord op het mysterie dat wij ‘leven’ noemen, dat mensen zich niet meer op hun plaats voelen in onze maatschappij. Deze mensen zoeken de discipline van een klooster om hun leven in dienst te stellen van het zoeken. Het zoeken naar waarheid, hun waarheid, hoe je die ook wil benoemen. En dat leven in een klooster is bepaald niet makkelijker dan het leven in de reguliere maatschappij. Om dat te begrijpen moet je in een klooster geleefd hebben. Zes maanden lang heb ik als filmmaker in opdracht van de KRO langs kloosters in Europa en Noord Afrika gereisd. Telkens wanneer ik een klooster na vijf dagen verliet, was ik weer ‘hemels’ blij in de maatschappij te kunnen terugkeren met alle geneugten zoals mijn vrouw, restaurants, films, vrijheid om te gaan en staan waar je wil etc. Genietingen waar kloosterlingen vrijwillig afstand van doen om hard en vooral lang te werken naast hun religieuze verplichtingen. Dat leven is bepaald niet makkelijk te dragen zoals Naima El Bezaz suggereert. Daarvoor heb je zelfdiscipline nodig.

Robin Lutz, filmmaker