Opiniebladen staan weer op de kaart

Na ruim anderhalf jaar te hebben gelogeerd in deze rubriek, krijgen de opinietijdschriften binnenkort weer een eigen plek om in de krant te worden besproken. Dat is beter voor de bladen en voor de televisie, die toch alles wegdrukt, ook op de woensdagavonden, wanneer ik onderdook in steviger kost dan het kleine scherm doorgaans biedt.

Alvorens nog uitsluitend te zappen, neem ik afscheid met een ranglijstje. En de algemene constatering dat het beter gaat met de opiniebladen dan een paar jaar geleden, toen niemand er meer om leek te malen.

5 HP/De Tijd. Het dieptepunt is voorbij na het vertrek van hoofdredacteur Jan Dijkgraaf, maar echt inspirerend vind ik het grootste deel van het blad nog steeds niet. Onontbeerlijk zijn de grabbeltonnen met klein nieuws uit de media en Den Haag. De dwarse columnist Thomas von der Dunk is een aanwinst, te links voor veel lezers van het blad, zoals Theodor Holman het rechtse minderheidsgeluid in De Groene representeert.

Ook is er soms een aardige special, zoals die over de Confettigeneratie of de eigen geschiedenis. Maar de boze en zure open brieven aan BN’ers van Hans van Willigenburg en de triviale reportages van Michiel Blijboom zal ik in het geheel niet gaan missen.

4 Nieuwe Revu. Tussen de reportages over hiphoppers, criminelen en drugs, staan wekelijks drie prikkelende columns, van Leon Verdonschot, Rutger Castricum en Carice van Houten over muziek. Een hoog gemiddelde, en ook toon en opmaak zijn origineel.

3 Elsevier. Het clubblad van rechts Nederland telt geen minderheidscolumnist. De meningen van de redacteuren zijn ook in hun reportages nogal voorspelbaar, maar het blad excelleert in het ordenen van feiten en cijfers, of het nu om scholen, wijnen of ziekenhuizen gaat. Dossiers en interviews steken ver boven het gemiddelde uit.

2 De Groene Amsterdammer. Het blad met het hoogste soortelijk gewicht agendeert discussies met een lange adem en opinieert onafhankelijk. Ook verrassend is de extensieve aandacht voor filosofie, geschiedenis en buitenlandse politiek. De presentatie is soms wat dor, en ik betrap mezelf regelmatig op ongeduld bij het lezen. De laatste maanden zakken niveau en originaliteit een beetje in.

1 Vrij Nederland. Onder leiding van hoofdredacteur Frits van Exter helemaal terug als blad met de meest leesbare en invloedrijkste artikelen. Omdat alle vaste columnisten en rubrieksauteurs een herkenbare stijl hebben en vaak een originele invalshoek weten te vinden, moet je ze allemaal lezen. Persoonlijke favorieten: Stephan Sanders, Micha Wertheim, Jonathan van ’t Reve, Elma Drayer. En de puzzel is de beste van het land.