Pakjesavond wordt enge 'pakavond'

Sint Regie: Dick Maas. Met: Huub Stapel, Bert Luppes, Egbert-Jan Weeber, Caro Lenssen.In 96 bioscopen. ***

Dick Maas heeft in zijn veelbesproken nieuwe horrorfilm Sint een aardige mythologie gecreëerd rond Niklas, zijn zombie-achtige goedheiligman. Deze lugubere verschijning is de antithese van de oude kindervriend die genereus pakjes komt brengen in de nacht van 5 december. Pakjesavond is ‘pakavond’, en daarbij moeten zoveel mogelijk kinderen gedood worden.

De moordlustige Niklas (Huub Stapel) komt wraak nemen voor leed dat hem is aan gedaan op 5 december 1492. Dit is te zien in de proloog, waarna er nóg een proloog volgt die zich afspeelt op 5 december 1968 en waarin hij een gezin vermoordt terwijl het naar het spelletje Wie van de Drie kijkt. Net op het moment dat het hoofd van een vast panellid, de acteur Albert Mol, te zien is, spat het bloed over de beeldbuis. Een typisch voorbeeld van Maas’ morbide humor.

De enige overlevende van Niklas’ slachting is het jongetje Goert. Inmiddels is hij een politie-inspecteur wiens leven sindsdien in het teken van Niklas staat. De getraumatiseerde Goert (Bert Luppes) waarschuwt voor zijn terugkomst op Sinterklaasavond. Het is immers weer volle maan, iets wat maar eens in de 42 jaar op 5 december voorkomt. Niemand slaat acht op zijn waarschuwingen, totdat er vreemde dingen gebeuren. In Goerts missie om Niklas voor eens en altijd naar de hel te sturen wordt hij bijgestaan door Frank (Egbert-Jan Weeber), die zijn ex-vriendin als Sinterklaaskado een vibrator geeft. Een Maas-film zonder seksgrappen kan natuurlijk niet.

Sint is een onvervalste genrefilm met veel humor („Lopen de betrekkingen met Spanje gevaar”, merkt iemand op na weer een bloedige slachting) en soms wat krakkemikkige special effects, zoals de scène waarin Niklaas op zijn duivelse witte paard over de besneeuwde Amsterdamse daken raast. Sint is op zijn best in de scènes waarin Maas zijn gevoel voor zwarte humor kan etaleren, zoals een terugkerende grap over de tv-serie Baantjer, en de spanning verlichten met zijn vaak ultradroge oneliners. De uitwerking van de horrorplot is minder sterk. De schokmomenten zijn cliché's en veel bloederige scènes geven een gevoel van déjà vu. Maas schreef, regisseerde, coproduceerde en maakte de muziek. Door de ophef zijn de verwachtingen hoog, maar Sint maakt die niet helemaal waar.