Advocaat-generaal Hoge Raad brandt vingers aan proces-Wilders

wildersNu heeft er weer een advocaat-generaal van de Hoge Raad z’n vingers gebrand aan het proces-Wilders. AG Diederik Aben vindt openlijk de wraking van de rechtbank Amsterdam in het proces-Wilders onjuist. En krijgt vandaag van zijn baas, procureur-generaal Jan Watse Fokkens te horen dat hij dat voor zich had moeten houden.

Lees hier de persverklaring van Fokkens. Daarin staat dat het om een privé-opvatting van Abens gaat en dat het parket bij de Hoge Raad de publicatie ervan ‘betreurt’. De Hoge Raad heeft in deze discussie niets te zoeken. Tegen de beslissing van de wrakingskamer van de rechtbank staat immers geen beroep open. Die is onherroepelijk en dan horen de hogere zittende of staande magistraten van de Hoge Raad er het zwijgen toe te doen. Maar hier kroop het bloed kennelijk waar het niet gaan kon. En werd er dus een ‘privé opvatting’ opgetikt die per email de rechtbank Amsterdam bereikte, waar die ongetwijfeld gretig werd gekopieerd. Daarna kreeg het weekblad Vrij Nederland inzage, gaf er hier aandacht aan en gingen de poppen geheel vanzelf dansen. Aben besloot daarop zijn notitie maar zelf te publiceren en wel hier, op het NJblog. Nu procedeert er dus toch een lid van het parket bij de Hoge Raad mee. En weten we dus allemaal dat de wrakingskamer ‘duistere paden’ bewandelde in zijn uitspraak en het juridische verschil tussen een ‘meegebrachte’ getuige en een getuige die ‘ter terechtzitting of anderszins aanwezig’ is niet goed toepaste. Als je namelijk aanwezig bent als getuige betekent dat nog niet dat je ook bent meegebracht. En ook niet dat je iets wilt zeggen.

Vooral interessant is Abens waarneming dat Wilders eigenlijk geen belang had bij het horen van de arabist Jansen over het gedoe rond het diner’tje met raadsheer plaatsvervanger Tom Schalken. De beslissing die het Hof destijds nam, een bevel tot vervolging van Wilders, was immers onherroepelijk. Er kon geen beroep tegen worden ingesteld. Ook behoefde de strafkamer die beslissing zelf ook niet te controleren. Wat, of en hoe raadsheer Schalken destijds bij het fameuze dinertje zou hebben gezegd, ‘het is volstrekt irrelevant’. Dat hele gedoe rondom het dinertje heeft dus juridisch, in déze procedure, geen enkele betekenis, meent Aben. Dat de (gewraakte) strafkamer een beslissing om Jansen te laten getuigen dus liever uitstelde tot het raadkameroverleg is helemaal niet onjuist ‘en zeker niet onbegrijpelijk’. Waarvan akte. Al was het maar omdat Moszkowicz na een verhoor van Jansen vast ook de andere leden van het dinergezelschap als getuige had willen laten komen, denkt Aben. Die vrees is niet zo vreemd. Op 16 januari onthulden de gebroeders Van den Anker, strafadvocaten te Leeuwarden, in de Volkskrant dat ze met Geert Wilders spraken over de mogelijkheid hem te vertegenwordigen voor de rechter. Wilders had bij de keuze voor een advocaat zo zijn eigen wensen.  ‘Hij wilde zoveel mogelijk procedures en zittingsdagen’, zegt Anker. ‘Hij gaf aan dat enige toeters en bellen wel wenselijk waren. Onze kantoorcultuur is: geen publiciteit zolang de zaak onder de rechter is.’ Daarop koos Wilders voor mr. Bram Moszkowicz. En komen er toeters en bellen uit de meest onverwachte hoeken. Geert Wilders kon vrij schieten: ‘Gelukkig is de man teruggefloten’.

Reageren? Nuanceren en argumenteren verplicht. Volledige naamsvermelding.