Verkiezingen in Guinee: te mooi om waar te zijn?

Gisteren werden in Guinee de eerste vrije verkiezingen gehouden sinds de onafhankelijkheid van het land in 1958.

Gevreesd wordt dat de aanhangers van Cellou Dalein Diallo noch die van Alpha Condé een nederlaag zullen accepteren.

Links, van boven naar beneden: het Palais du Peuple in hoofdstad Conakry; Cellou Dalein Diallo begeleid door bewakers; aanhanger van Alpha Condé. Midden van boven naar beneden: bord waarop de voormalige dictators van Guinee worden bespot; groep verwelkomt Alpha Condé, terug uit Burkina Faso waar hij met rivaal Cellou Dalein Diallo afsprak de verkiezingsuitslag te respecteren; varkens op een vuilnisbelt. Rechtsboven, -midden en -onder: aanhangers verwelkomen Alpha Condé bij vliegveld Conacry. Foto's Dirk-Jan Visser Photo: Dirk-Jan Visser / Conakry - Guinea / 29-08-2010: A Billboard next to the road from Conakry to Dubreka with former dictators Sekou Toure (right), Lansana Conte (left) and in the middle Moussa Dadis Camara. The text reads: The privileged boy (Camara) with his parents.

Soms zijn er van die verhalen waar je graag in wilt geloven. Bijvoorbeeld over een Afrikaans land waar zich, na vijf decennia dictatoriaal en militair bestuur, tot ieders verassing een kans voordoet op eerlijke verkiezingen. Een verhaal, kortom, zoals zich dat afspeelt in Guinee.

De inwoners van dit West-Afrikaanse landje brachten gisteren hun stem uit in de beslissende ronde van hun eerste vrije presidentsverkiezingen sinds de onafhankelijkheid in 1958. Verkiezingen, die een uitweg moeten bieden uit de allerergste armoe in Guinee. Het land mag dan ’s werelds grootste producent zijn van bauxiet (grondstof voor aluminium), verreweg de meeste van de 10 miljoen Guineeërs zien daar niets van terug.

Niemand kan de Guineeërs hun unieke stembusgang meer afnemen, maar het is de vraag of deze echt de gehoopte vooruitgang teweegbrengt. Gevreesd wordt voor tribaal geweld. Gevreesd wordt dat het verhaal-Guinee toch te mooi is om waar te zijn.

De beslissende ronde, gisteren, verliep volgens lokale berichten vreedzaam maar gespannen. Van de uitgelatenheid bij de eerste ronde in juni was weinig meer te merken. De Guineeërs houden vooral hun hart vast.

Fotograaf Dirk-Jan Visser was in augustus en september in Guinee en legde de verkiezingscampagnes vast. Visser, die voor nrc.next en NRC Handelsblad werkt, werd in 2007 Nederlands fotojournalist van het jaar met werk over Zimbabwe. In Guinee fotografeerde hij presidentskandidaat Cellou Dalein Diallo (linkerkolom, midden) en aanhangers van zijn rivaal Alpha Condé (rechterkolom).

Diallo en Condé zijn nog de enige kandidaten. Diallo wordt gesteund door de Peul, de grootste tribale groep in Guinee. Condé geniet aanhang onder de Malinké, de op een na grootste groep. De vrees is dat geen van beiden een nederlaag zal accepteren. Na de eerste ronde in juni vlogen de beschuldigingen van fraude al over en weer. De beslissende ronde werd twee keer uitgesteld. In delen van Guinee kwam het de voorbije weken tot schermutselingen.

De verkiezingen zijn opvallend genoeg mogelijk gemaakt door de huidige juntaleider van Guinee. De junta greep de macht in december 2008, na de dood van dictator Lansana Conté. Kapitein Moussa Dadis Camara beloofde verkiezingen, maar werd gevreesd nadat militairen in september vorig jaar in de hoofdstad Conakry zeker 157 burgers ombrachten. Camara raakte later gewond bij een aanslag door een adjudant. Generaal Sékouba Konaté nam de leiding over. Hij lijkt nu daadwerkelijk bereid te zijn via vrije verkiezingen de macht over te doen aan civiele bestuurders. Het zou daarom des te tragischer zijn als deze verkiezingen uitmonden in geweld.