De beste houseplaat van dit jaar

cd house

John Roberts Glass Eights *****

Het Hamburgse label Dial heeft een patent op delicate, melancholische houseplaten die uitgroeien tot moderne klassiekers. Denk aan This Bliss van Pantha du Prince (2007), het titelloze debuut van Efdemin (2007) en Until Then, Goodbye van Lawrence (2009).

Aan dit rijtje kan nu het debuut van de in Berlijn woonachtige Amerikaan John Roberts worden toegevoegd. Want met Glass Eights heeft hij de beste houseplaat van het jaar gemaakt. Net als zijn labelgenoten weet Roberts met originele arrangementen en speelse effecten de clichés van house te vermijden en een tijdloze, melancholieke sfeer te creëren.

Roberts dankt zijn originele geluid aan de instrumenten die hij gebruikt, zoals oude synthesizers en drummachines, maar ook een viool, een piano en een xylofoon. Toch vormen samples de basis van de nummers, waardoor het moeilijk is te horen of die prachtige pianomelodieën, die de rillingen over je rug laten lopen, nou samples van oude jazzplaten zijn of dat hij ze zelf heeft ingespeeld.

Het spannendst aan Glass Eights is dat Roberts die elegante en breekbare melodieën contrasteert met galopperende drums, diepe baslijnen en kronkelende synthesizers. Zo bouwt hij complexe en gedetailleerde composities. Deze tegenstelling tussen ouderwets en modern, jazzcafé en houseclub, warm en futuristisch maakt Glass Eights magistraal.

Toon Beemsterboer