Als je écht geen geld meer hebt, kun je bij hen terecht

Cathy Abels en Theo de Vos runnen leen100euro.nl. Dat is geen vetpot.

Door heel streng te zijn proberen ze zichzelf, en ook hun klanten, te beschermen.

Theo de Vos en Cathy Abels van de website leen100euro.nl Foto's Thomas Donker

Op haar zwarte pantykousen loopt ze door het huis. Op de vloer dik tapijt, ecru. In een klein kamertje een kristalverzameling en een bureau met computer en telefoon. Cathy Abels kijkt op het beeldscherm. „Nou, die krijgt dus geen geld, hè.” Haar man Theo de Vos komt van de bank af. Hij legt zijn sigaar in een peukenzuil. „Laat mij eens zien. Nee hoor”, zegt hij. „Die heeft een uitkering.” „Slecht idee”, knikt zijn vrouw.

Vroeger, 24 jaar geleden, zat het stel in de vis. Daarna kreeg zij een sigarenwinkel, hij een autohandel. Twee jaar geleden gingen ze met pensioen. Ze verkochten hun huis en hun bedrijfjes en staken alle centen in een geldzaakje: leen100euro.nl. Vanuit een kantoortje, en ’s middags vanuit hun woning op de tiende verdieping van een seniorencomplex beantwoorden ze mails en telefoontjes.

Cathy Abels en Theo de Vos verstrekken flitskredieten – kortlopende leningen met hoge rentes. Wie bij hen vijfhonderd euro leent voor dertig dagen, betaalt dat bedrag plus 125 euro ‘behandelingskosten’ terug. Per ontvangen herinnerings-sms’je betaalt de klant 40 cent. „En niet 1,50 euro zoals bij de concurrent”, zegt Theo.

Minileningen vallen buiten de Wet op het financieel toezicht. Daar wil de Kamer verandering in brengen. Want door het gebrek aan toezicht kunnen kredietverstrekkers geld lenen aan mensen die toch al diep in de schulden zitten. En torenhoge rentes rekenen. Maar het echtpaar wil mensen juist soelaas bieden. Theo: „Wij kleden klanten niet uit, wij willen helpen.” „Dat ‘sociale’ hebben we altijd in ons gehad”, zegt Cathy. Het begon in haar sigarenwinkel. Klanten wilden dan een pakje sigaretten op de pof. Of ze hadden geen geld voor schoolgerei voor hun kinderen. „En dan leende ik ze wat.” Kreeg ze het geld terug? „Vaak niet.” En Theo had acht jaar een speciale betaalregeling voor autootjes. „We hebben gauw medelijden met mensen.”

De klanten die leen100euro.nl geld leent zijn mensen met een gemiddeld inkomen, die het einde van de maand net niet halen. „Omdat de kinderbijslag niet is gestort, of de wasmachine stuk is gegaan.” Mensen met een uitkering zijn niet welkom. „Die kunnen natuurlijk niets terugbetalen.” En ze hadden een keer iemand die 4.000 euro verdiende. Cathy: „Dat vertrouwen we ook niet, die hebben we afgewezen wegens rijkdom. Misschien gestolen geld, je weet het niet.” Veruit de meeste klanten zijn vrouw. Hoe dat kan, weet Theo niet. Ze bellen altijd tussen 9 en 4. „Als de man van huis is.”

Het duo is heel streng in het geven van leningen. Wie geld wil, moet een bankafschrift, loonstrook en legitimatie meesturen – ook van de afwezige echtgenoot. Ook moeten de afschriften recent zijn, mag de klant niet te snel achter elkaar lenen, en mogen er geen leningen openstaan bij concurrenten. („Dan kunnen we natuurlijk zeker naar ons geld fluiten.”) Omdat ze niet onder de Wet op het financieel toezicht vallen, kunnen Theo en Cathy niet bij het Bureau Krediet Registratie (BKR) controleren of de klant kredietwaardig is. Daarom doen ze een check bij EDR Credit Services, een incassobureau waar veel andere kleine kredietverstrekkers en thuiswinkels zijn aangesloten. „We willen liever bij het BKR terecht, maar dit is beter dan niets.”

Bij veel verstrekkers van minileningen mogen mensen 750 euro maximaal lenen. Niet bij Theo en Cathy. Die verstrekken de eerste keer maar honderd euro. „Als dat netjes op tijd terug is betaald”, vertelt Cathy, „mag de klant daarna maximaal een kwart van zijn nettosalaris lenen.”

En als ze het dan nog niet vertrouwen, kijken ze op Google Street View. „Zoals die ene klant met dat flatje in de Bijlmer.”

Door heel streng te zijn proberen ze hun klanten te beschermen. Theo stuurt regelmatig een mail met de tekst ‘zoals u ermee omgaat is het wel een erg dure manier van lenen [..] wij willen u niet in financiële problemen brengen.’

En zo beschermen ze ook zichzelf. Van de ruim 12.000 aanvragen in 2009 lieten ze er 1.500 door voor een lening. Daarvan betaalden 127 mensen niet. Die gingen, na twee aanmaningen, naar het incassobureau. Tien procent betaalde dan alsnog, de rest was kwijt. Soms geven Theo en Cathy uitstel of treffen ze een betalingsregeling. „Laatst zei iemand, ik betaal écht 8 oktober. Daar vertrouwen we dan op.”

Veel houden Cathy en Theo niet over aan leen100euro.nl. In totaal lenen ze per maand zo’n 60.000 euro uit, adverteren kost 4.000 euro per maand. In 2008 en 2009 draaide leen100euro.nl verlies, dit jaar speelt het quitte. „We hebben 16.000 euro winst, maar dat is zonder ons loon en de huur van het kantoor.” „Ik hoef niet een hele pot met geld”, zegt Theo, „maar drieduizend euro per maand extra zou lekker zijn.”

Vorig jaar hoorden ze dat de flitskredieten misschien onder de Wet op het financieel toezicht gaan vallen. Dan mogen ze nog maar 15 procent rente op jaarbasis rekenen, anderhalve procent per maand. Een lening van 200 euro levert dan nog maar 3 euro op. Theo: „En een check bij EDR kost al 2,50.” Cathy: „Toen we dat hoorden, kreeg ik bijna een zenuwinzinking.” Theo: „Dan zijn al mijn centen kwijt.”