AKO: iedereen kansloos behalve de winnaar

Tot tien uur vanavond is de AKO-literatuurprijs voer voor speculanten. Zes schrijvers maken nog kans op 50 duizend euro en bij alle genomineerden is wel een reden te bedenken waarom ze de prijs zeker niet meer kunnen mislopen. Al is het maar omdat ze kansloos lijken.

Willem Jan OTTEN,auteur. foto VINCENT MENTZEL/NRCH ==F/C==Naarden,25 februari 2004

Ze zijn nu aan het kiezen. „Straks de beslissende AKO-juryvergadering”, twitterde juryvoorzitter Femke Halsema vanmorgen opgewekt. „Daarna de uitreiking (live bij Nieuwsuur)”. Tot Maarten Dessing, Sylvia Dornseiffer, Frank Hellemans, Jeroen Overstijns en Fleur Speet de knoop hebben doorgehakt is alles nog mogelijk. Voor alle zes de genomineerden is aannemelijk te maken dat zij de grote favoriet zijn, en niet iemand anders.

Tom Lanoye wint de AKO-prijs omdat hij met Sprakeloos eenvoudigweg het beste boek heeft geschreven. Het verhaal van zijn stervende moeder zal de gevoelige zielen in de jury ontroeren, zijn theatrale stijl zal de strenge vormcritici verbluffen .

David van Reybrouck wint de AKO-prijs omdat zijn Congo. Een geschiedenis een actueel en sterk historisch boek is. Hij is gehandicapt omdat zijn boek al tweemaal eerder bekroond is (Jan Greshoffprijs en Libris Geschiedenisprijs) en jury’s zelden een tweedehandsje bekronen. Maar omdat die theorie afgelopen vrijdag al in de boekenbijlage van deze krant stond, zal de jury zijn onafhankelijkheid willen bewijzen en tóch Van Reybrouck kiezen.

Koen Peeters wint de AKO-prijs volgens de theorie van de twee honden. Peeters is een vriendelijk man en bovendien een schrijver van het Elsschottiaanse soort: hij schrijft naast zijn gewone baan in de grotemensenwereld. En, o ja, De bloemen is een mooi boek.

Willem Jan Otten wint de AKO-prijs omdat de jury eindelijk de moed heeft om voorbij te gaan aan de stille hoop van de organisatie op een bestseller als winnaar en een per definitie onverkoopbare bundel essays over kunst en geloof durft te bekronen. Omdat de auteur nu eenmaal een van de paar échte essayisten van Nederland is.

Oscar van den Boogaard wint de AKO-prijs omdat hij na een paar mindere boeken met Meer dan een minnaar weer helemaal terug aan het literaire front is. Bovendien verzoent hij (een Nederlander in Antwerpen) de twee nationaliteiten in de jury.

Kees van Beijnum, tenslotte, wint de AKO-prijs omdat de literatuurredactie van deze krant denkt dat hij geen kans maakt. En het verleden heeft uitgewezen dat de prijs altijd gaat naar degene met wie je het minst rekening hield.