Jason W. is gered door de westerse filosofie

Kritiek op de islam en de ideologische strijd tegen de politieke islam zouden tot deradicalisering van jihadistische moslims moeten leiden, niet bommen en granaten. Natuurlijk moeten westerse staten ter bescherming van de bevolking en vitale belangen van de staat het terrorisme bestrijden. Maar daarmee wordt het islamitische terrorisme niet uitgeroeid. Het islamitische terrorisme is gefundeerd in de politieke islam en is daarom religieus en ideologisch van aard. Dit is het echte strijdpunt.

Al die islamliefhebberij en de loyale verdediging van de islam door sommige westerse islamologen die al dan niet bekeerd zijn tot de islam, hebben geen enkele bijdrage kunnen leveren aan deradicalisering. Waarom niet? Omdat een islamliefhebber niet in staat is om ultrareligieuze moslims tot nadenken aan te zetten. Het denken begint met het stellen van vragen die verregaande consequenties kunnen hebben voor de continuïteit van het stelsel van waarden en normen van die ultramoslims. Een westerse islamliefhebber denkt niet. Hij is een apologeet.

De recente geschiedenis van Perzië bewijst de juistheid van mijn stelling. In de jaren negentig van de vorige eeuw liet het islamitische regiem de teugels enigszins vieren. Er werden veel boeken, vooral filosofische, vertaald: Karl Popper, Hannah Arendt, Immanuel Kant, Friedrich Nietzsche, Max Weber, et cetera. Daardoor kwamen veel studenten en professoren in aanraking met de westerse filosofie. De hervormingsgezinde ideologen die aan de universiteiten werkten, doceerden deze filosofen. Waartoe heeft dit geleid? De Groene Beweging.

In de zomer van 2009 werden in Iran veel mensen gearresteerd. Tijdens de showprocessen werden Iraanse intellectuelen gedwongen om valse bekentenissen af te leggen. Ook werden ze gedwongen om afstand te nemen van westerse filosofen en te verklaren dat de ideologische oorzaak van de onrust in Iran in de filosofie van Popper, Weber en anderen moest worden gezocht. Max Weber werd regelmatig genoemd. Met deze intellectuelen werd ook de westerse filosofie berecht. Ayatollah Khomeiny, de Iraanse leider, opperde in een toespraak dat Iran meer dan drie miljoen studenten telt van wie bijna twee miljoen mens- en maatschappijwetenschappen studeren.

Die studenten (dus twee miljoen burgers) vormen volgens Khamenei het probleem. Zij hebben immers niet de islamitische, maar de westerse visie op politiek en samenleving geleerd. Daardoor is de staatsveiligheid in gevaar. Wat moet dan gebeuren? Khamenei’s oplossing luidt: „De universiteiten moeten opnieuw worden geïslamiseerd.”

Zouden ook in Nederland filosofen zoals Popper en Nietzsche tot matiging van radicale moslimsjongeren kunnen leiden? Jason W. is veroordeeld voor gewelddadige jihadistische activiteiten. Hij gooide op 10 november 2004 een handgranaat naar het arrestatieteam. Jason maakte deel uit van het Hofstadnetwerk dat rond Mohammed B. en een paar andere radicale personen was gevormd. Tijdens het proces heb ik hem vaak gezien. Toen was van deradicalisering bij Jason W. geen sprake.

Maar een paar weken geleden kwam Jason met een open brief in de Volkskrant. In zijn brief schrijft hij „De idealen die ik eens huldigde zijn teloor gegaan en ik ben tot het besef gekomen dat ze moreel bankroet zijn. […] Het streven om een Islamitische Staat te realiseren is op een totale mislukking uitgelopen. […] De meeste problemen in de Islamitische wereld zijn een gevolg van het achterop raken in het moderniserings- en industrialiseringsproces. De stelling dat de Sharia de oplossing is voor alle problemen lijkt in dit licht bezien achterhaald.”

Zeer leerzame conclusies, die ook nuttig kunnen zijn voor westerse islamliefhebbers, maar ook voor de WRR. Moeten we hieraan geloof hechten of wil Jason met zijn brief de rechters gunstig stemmen? Hoe komt hij aan deze wijsheid? Hij zit immers bijna zes jaar gevangen in de meest beveiligde afdeling in Nederland.

Tijdens de zitting heeft Jason zich nader verklaard. De Volkskrant-journalist Janny Groen, die alle processen tegen de leden van de Hofstadgroep heeft gevolgd en ook nog andere contacten had met personen binnen deze groep, deed verslag van deze zitting. In haar verslag gaf zij een korte samenvatting van Jasons verklaring. Jason ging via de Open Universiteit geschiedenis, kunst en filosofische vakken studeren: „Ik raakte in de ban van de wetenschap en kreeg een kritische attitude. Vooral Plato maakte op mij grote indruk. Omdat hij zijn eigen opvattingen aan scherpe kritiek blootstelde.”

Daar las Jason de boeken van Popper en Nietzsche. Vandaar dat hij tegen de rechter zei: „Ik heb een test voor mezelf ontworpen. Als het woord van God de absolute waarheid is, is dat niet aan een bepaald tijdperk gebonden. De Koran is het woord van Allah. Als daar ook maar een foutje in staat – en de wetenschap heeft aangetoond dat dat zo is – is dat genoeg om de islam in één keer te weerleggen.” Kemal Atatürk heeft in zijn ogen getracht om door hervormingen religie ondergeschikt te maken aan een seculiere staat waardoor Turkije, in tegenstelling tot de Arabische landen, aansluiting kon vinden met de moderne wereld.

Jason W. komt uiteindelijk tot de conclusie die de linkse elite en de islamliefhebber niet willen horen: „Ik was de theologie spuugzat. Religie is obscuur vergeleken met de heldere argumenten van de wetenschap.” Dit is toch veel meer Paul Cliteur dan Geert Mak.

Ik wil hier niet al te hard mijn gelijk halen, maar Job Cohen wilde met behulp van de islam (de religie) de integratie bevorderen. Wie heeft hier Jason geholpen om te genezen van zijn geestelijke radicaliteit? Niet de islam, ook niet een softe versie van de islam. De waarheid, liefde voor de waarheid dankzij de westerse filosofie. Voor de westerse liefde voor de waarheid worden mensen zoals Ayaan Hirsi Ali en ik bedreigd en verguisd.

De beste manier om de politieke islam te bestrijden is een polemische strijd. Een strijd waarbij de westerse filosofen een belangrijke rol kunnen spelen. Alles wat Jason zegt, kan in een shariarechtbank gebruikt worden om hem ter dood te veroordelen. Daarom heb ik geen reden om aan zijn oprechtheid te twijfelen. Hij weet dat hij zijn leven in de waagschaal zet. Jason, ga zo door.