iPad van Joop

Het voetbal mag dan al geëuropeaniseerd zijn, provinciaal paternalisme krijg je er niet uit. In schaatsen en wielrennen zie je dat minder. Daar is de beloningsstructuur waziger, meer gecamoufleerd. Ik maak me sterk dat een marathonschaatser ook weleens een geslacht varken thuisgebracht krijgt, met strik van de sponsor, maar het staat niet in de krant. Van voetballers staat alles in de krant: verstuikt enkeltje, nieuw lief, doodgeboren kindje… de novelle roept.

Voetballevens: een soufflé.

Nooit lees je nog hoe de rossige linksback van Willem II, in de 89ste minuut, de wendbare vleugelspits van VVV in grote wanhoop door de benen speelde. Maar van zijn liefde voor faiencesteentjes en Deens design weten we alles. En ook dat hij sinds jaren verslaafd is aan yoghurt met pruimen. Om nog van de goochelkunsten van zijn vijfjarige zoon te zwijgen.

RTL Boulevard: und kein Ende.

En dus was het groot nieuws dat Joop Munsterman zichzelf op kosten had gejaagd, na de overwinning van FC Twente op PSV. De voorzitter had namelijk in een overmoedige bui beloofd dat iedere speler van de selectie een iPad kreeg, bij het gewenste resultaat. Zelf is hij ook verzot op het speeltje. Dat voetballers thuis allang zo’n hightechding hadden, was hem ontgaan. Ach, alleen het gebaar telt. Joop wou zich laten kennen als goede Sint met een vaderhart, groter dan koolschuren. Voor het wellustige plebisciet had hij evengoed een scooter kunnen verzinnen voor de spelersvrouwen, een set hobbelpaarden voor de kinderen, een nieuwe keuken voor oma. Noem het een duiksprong naar liefde. Zo is ook zijn tred: gekarteld verlangen naar een Mona Lisa die hem toelacht.

Het neuklachje Mona Lisa.

Maar krijg je Theo Janssen zo ver, met een iPad? Ik dacht het niet. En de Wisgerhofjes van FC Twente ook niet. Jonkie Nacer Chadli? Wellicht was hij de enige die nog volstroomde bij het leuke cadeautje voor zijn oom in Marokko. Maar ook weer niet dat hij erop zat te wachten. Kortom, de hele operatie vertedering van Joop Munsterman haalt niet eens een voetnoot in de geschiedenis van FC Twente.

Te klef, te zuinig.

Met de MG-B, die Jan Mulder kreeg toen hij zijn contract bij RSC Anderlecht tekende, is dat anders. Zijn sportwagen, in gebroken wit, werd deze week zelfs als monstre sacré opgevoerd in de honderden radio- en televisieprogramma’s die aan de oude midvoor uit Winschoten waren gewijd. Het leek wel of James Dean tot leven was gewekt. Zeker, een MG-B was in de jaren zestig een chromen engel die harten en lusten van jonge meisjes deed smelten. De kop van Jan deed de rest, razendsnel als in een knipoog, zoals hij ook voetbalde.

Een sportwagen als toegevoegd handgeld: zou het vandaag nog beslissend zijn bij transfers? Luizige voetballers van de eerste divisie krijgen nu ook een leaseauto van de club. Hoezo dan snoepje voor talenten? Topvoetballers komen allang niet meer voor minder dan een SUV van BMW, een Bentley of een Ferrari naar de overkant. Inclusief een Mini voor het vrouwtje, uiteraard. Iedere keer als het Nederlands elftal verzamelen blaast, zie je in Hoenderloo of Noordwijk een wagenpark ontstaan dat alleen nog aan oliesjeiks doet denken. Khalid Boulahrouz in zijn Bentley: vanzelfsprekend.

Toch wisselspeler.

Of neem Arjen Robben: altijd denk je dat hij vervuld is met het zalige geluid van Groningse tractoren in weiden en dreven. Ouwe koek: hij wil een wolkenkrabber met gregoriaanse motor.

Van gekerm naar gezang: raadpleeg de versnellingsbak.

Voetballers en auto’s: orgieën van elkaar. Op het EK in Portugal reed Clarence Seedorf rond in een wonderschone Ferrari. Iedere avond maakte hij een tochtje in het resort waar het Nederlands elftal was gehuisvest. Van zijn collega’s hoorde ik dat hij weleens, ingetogen als een monnik, stond te praten tegen de blinkende carrosserie.

Ook wisselspeler.

De enige international die niet om auto’s gaf, was Frank Rijkaard. Ook hij reed ‘groot’ omdat dat bij AC Milan nu eenmaal tot de huisregels hoorde, maar een diep verlangen was het niet. Frank verdwaalde liever in Freud dan in een limousine. Toen hij eens in Roemenië was, ging hij zelfs met de bus een kijkje nemen in het paleis van Nicolae Ceausescu.

Zeg dat tegen Wesley Sneijder.

Het is bij Joop Munsterman nog niet doorgedrongen dat zijn spelers inmiddels topvoetballers zijn geworden. En iedereen weet dat topvoetballers immuun zijn kruimels à la iPad.

Als er iets onder de kerstboom moet, dan wel een zwembad.