Het bomenbal

Waar Landgoed Huis ter Heide – Giersbergen. Route uit Hertogenpad (LAW 13).

Afstand 17,7 km

Het bos ligt te roesten. Alle bomen lijken oranje, maar dat is alleen op het eerste gezicht. De berken en de eiken zijn geel, andere eiken zijn rood (de Amerikaanse variant) en de beuken goud. De dennen en de sparren doen niet mee, maar de lage dennenscheuten wel. Die vingen dor blad in hun naalden, ze kleedden zich voor een gemaskerd bomenbal.

De bossen in dit gebied liggen om grasgrond heen (of andersom). Vaak leeg, soms met wat vee. Middenin een van de weilanden zitten twee roofvogels. Bruine verenbalen, ruigpootbuizerds. Plukkend aan een prooi, misschien jagend op een mol.

Het regent. Nu ja, regen, meer wat wij motregen noemen en de Engelsen, met gevoel voor klank, drizzle. Druipsel. Het tempert het licht, maar temt het niet. Het schimmenlicht kleurt het gras op de bosbodem bij tot aangebraden-botergeel. Het groen van de weidegrond schroeft het op tot neongroen.

Achter de bomen knort een crossmotor. Iemand fluit, en roept een hond. Blaf. Twee knallen, en een derde – jachtgeweervuur. Een natte akker is een veld van eer. De mais is neergemaaid, het vlasblonde blad geplet tegen de grond waar enige honderden gesneuvelde kolven achterbleven en verminkte stompen staan.

Ik zie een bronzen zevenmijlslaars, ik hoor achtbaangejoel. De Efteling. Andere keer. Man wijst op een extra attractie, speciaal voor ons: „Kijk, een doorgezaagd weesmeisje.” Twee van elkaar geweken helften van een over het pad gevallen berkenstam. Goeie truc.

De paden zijn sliksporen met grote plassen. Daar pikt de regen deukjes in. Een laag dorre dennenaalden doet een poging tot anti-slip.

Nu volgen we brede beukenlanen. De hemel breekt met het grijs. Het druipen stopt. In plaats daarvan parachuteren de beuken, nu en dan en één voor één, een blad. Dat zweeft dan statig omlaag.

Op de tweede Drunense zandverstuiving (de eerste is niet veel zaaks, een omhakdrama, omdat er blijkbaar meer verstoven moet worden) golft het zand om de boomeilandjes, in een roes van onwezenlijk perzikkleurig licht. Net het werk van een negentiende-eeuwse landschapsschilder.

Een troep ruiters draaft voorbij. Ruiters met ruimte kunnen heel cool kijken.

Informatie, routekaartje, gps-punten en foto’s via nrc.nl/aandewandel