SELECTIE CD

NEW YORK - OCTOBER 18: Graffiti 6 performs at Rockwood Music Hall on October 18, 2010 in New York City. Joe Kohen/Getty Images/AFP AFP

Vadim Repin /Nikolai Lugansky

Vioolsonates van Franck, Grieg en Janacek

cd klassiek

Musicus en kwaliteit, naam en faam – het zijn niet altijd even precies communicerende vaten. Speelt violiste Janine Jansen, wereldberoemd, echt zoveel beter dan collega Rudolf Koelman, veel minder bekend? Is het toeval dat violist Vadim Repin pas uit de schaduw van zijn meer extraverte generatiegenoot en collega Maxim Venerov is ontsnapt nu de laatste zich vooral op doceren en dirigeren toelegt?

Het blijft giswerk. Opvallend is het wel dat Repin (39), ooit het mollige vioolwonderkind van cd-label Erato, als strak gestileerde metroman nu een glamourrentree maakt op Deutsche Grammophon. Zijn eerste kamermuzikale solo-cd is gewijd aan vertrouwde en geliefde vioolsonates van Janacek, Grieg (nr.2, op.13) en Franck.

Repin speelde al geweldig in 1989 (toen won hij het Elisabeth Concours), in 2010 speelt hij nog beter.

Aan de kracht van de opname draagt bij dat Repin hier voor het eerst samenwerkt met zijn al veel in live-concerten beproefde duopartner, pianist Nikolaj Lugansky. Die zorgt voor minstens zoveel kleur en fijnzinnigheid als Repin op de viool. Soms, zoals in de zwier van Griegs slotdeel, hoor je even een volronde Russische viooltoon. Maar ragfijne draadjes spint Repin ook moeiteloos; zijn spel bij de Sonate van Franck is een gelukkige mix van speelse lichtheid (in herinnering roepend hoe Heifetz deze sonate speelde), adem (Recitativo) en tederheid (Allegretto).

Mischa Spel

Graffiti6

Colours

cd pop

Het in 2008 gevormde duo Graffiti6 had dit jaar een van de aardigste zomerhits met Stare into the Sun. De gruizig vervormde stem, een kriebelend gitaarlijntje en drumwerk met veel geklingel van bekkens en tamboerijn leverden een relaxed psychedelisch sixtiesliedje op. Muziek om op je blote voeten op te dansen en die oude psychedelische platen van The Small Faces eindelijk eens te downloaden. Here Comes the Nice! Itchycoo Park!

Hitwonders maken wel vaker gehele albums, maar heeft dat ook zin? In het geval van Graffiti6 toch wel. Om te beginnen omdat er nog een verrukkelijke single op staat die je keer op keer wil draaien. Annie You Save Me is de titel. De drums klinken even soepel, de stem van zanger Jamie Scott lijkt nog verder weggedraaid en vervormd, maar het sterkste punt is een verleidelijk harmonieus koortje dat het refrein zingt: ‘O Annie, you save me from the world’.

Het overgrote deel van de andere tien liedjes geven eveneens blijk van een aanstekelijk popgevoel, ook als het tempo wel wat teruggeschroefd wordt.

De gitaar krijgt her en der meer ruimte, maar Tommy D, de producer van het stel, laat ook allerhande prettige folk- en hiphopinvloeden doorklinken. Door de bezwerende vocalen, de laagjes keyboardtonen en lome houtklap klinkt Calm the Storm bijvoorbeeld als een nummer dat Massive Attack had willen maken. Graffiti6 is misschien wel een blijvertje.

Ron Rijghard

The Fresh & Onlys

Play It Strange

cd pop

Het is dat de cd een beetje sloom eindigt, anders had de Amerikaanse band The Fresh & Onlys met Play It Strange een garagerock-klassieker op zijn naam gezet.

Want de derde cd van deze groep uit San Francisco is, afgezien van de twee afsluitende liedjes, een opwindend geheel waarop standvastige holbewonersdrums en pompende orgels worden omgeven door echoënde gitaarakkoorden.

Net als vroege voorbeelden The Seeds en The Misunderstood – groepen uit de jaren zestig – zitten de vrolijke melodieën diep onder het geraas begraven, waar zoetgevooisde akkoorden soms uit weten te ontsnappen en zo een harmonisch effect weten te creëren.

San Francisco heeft op dit moment een bloeiende garage-scene, zoals ook is te horen aan geestverwanten als The Girls en Thee Oh Sees.

Deze bands lijken hun liedjes te spelen in een waas van omgevingsgeluid, alsof ook de gitaar van de buurman en de ruis van een snelweg te horen zijn. Juist die ruimtelijkheid maakt deze muziek zo geslaagd, met de nummers Be My Hooker en I’m All Shook Up als uitschieters op de met veertig minuten erg korte, maar krachtige cd.

De stem van zanger Tim Cohen is de vocale versie van het ‘poker face’. Net als bij Peter Hayes, zanger van Black Rebel Motorcycle Club, klinkt Cohens stem op een spannende manier onderkoeld. Hij is de James Bond van de garage-stijl.

Hester Carvalho

Warpaint

The Fool

cd pop

De bandnaam klinkt krijgshaftiger dan hun muziek: Warpaint uit Los Angeles maakt dromerige muziek met een verborgen angel. Sinds het vertrek van gitarist Josh Klinghoffer naar de Red Hot Chili Peppers bestaat de groep alleen nog uit vrouwen, die behalve hun charme ook hun donkere kant in de strijd werpen. Na een EP met de lugubere titel Exquisite Corpse tilt het debuutalbum The Fool hen uit de gothische duisternis met liedjes die somber en gedragen, maar ook helder en melodieus klinken. Primitieve gitaarpatronen, zoemende bassen en milde ritmes begeleiden de meerstemmige zang die afwisselend een ontwapenende naïviteit en een naar de hemel reikende extase uitstraalt.

Leadzangeres Emily Kokal kan zich voordoen als een onschuldig meisje, maar er sluimert dreiging. „Don’t you call anybody else”, waarschuwt ze in het schijnbaar zoete liedje Baby, als een godin van de wraak die zich niet aan de kant laat zetten. Je had mijn koning kunnen zijn, zingt ze in Majesty, en nu heb je niks. De muziek blijft zonnig en mooi, geen vuiltje aan de lucht.

Jan Vollaard

Warpaint speelt 13 november op London Calling in Paradiso, Amsterdam.