Lief kind en boze prins

Emilia Galotti van Gotthold Lessing door het Nationale Toneel. Gezien: 4/11 Nat. Toneelgebouw, Den Haag. Tournee t/m 18/12. Inl: www.nationaletoneel.nl ***

Emilia Galotti uit 1772 is het drama van de kuisheid. Burgermeisje Emilia komt in handen van een malafide prins, die haar dreigt te ontvoeren naar zijn lusthof. De prins zelf heeft genoeg van zijn wufte maîtresse Orsina. Emilia is puur, Orsina verdorven. In de regie van Susanne Kennedy bij het Nationale Toneel krijgt dit drama van Lessing een ongemeen wrange en bittere uitvoering. Soms meeslepend, dan weer karikaturaal; ingenieus en ook meedogenloos.

De regie geeft fascinerende beelden, waarin de personages marionetten zijn. Çigdem Teke als Emilia trippelt als een eendimensionale schim in bruidsjurk over de vloer. Ze is mager, bleek. Tegenspeelster Orsina (Tamar van den Dop) bewijst in verleidelijk spel en navenante houdingen dat een vrouw „vele lijven heeft”. Haar indringende oogopslag maakt haar rol superieur aan Emilia. Dat heeft Kennedy scherp en theatraal gezien. De spelers zijn gevangen in een afgesloten decor. Niemand kan vluchten.

Het is of de toeschouwers naar de vaak roerloos staande personages kijken als in een kijkdoos. Aan het slot wil Emilia gedood worden door haar vader, als eerbetoon aan haar maagdelijkheid. Hij treft haar met talrijke messteken.

De keuze voor Emilia Galotti is moedig. Omdat Kennedy de spelers frontaal in het decor plaatst, ontstaat tussen hen nauwelijks spanning. Dat is jammer. Hoe indringend de vormentaal ook is, ik miste de subtiele emotie.