'Grijp je kans' is het motto van de stadsdeelsheriff

Cover van het boek Mijn Hollandse Droom van Ahmed Marcouch

Ahmed Marcouch: Mijn Hollandse Droom Contact, 200 blz. € 17,95***

Ahmed Marcouch. Hij is nu Tweede Kamerlid voor de PvdA, maar was de sheriff van Slotervaart. De oud-politieman werd in 2006 stadsdeelvoorzitter en pakte in de probleemwijk de zaken stevig aan.

De Marokkaans-Nederlandse jongens die voor veel overlast en criminaliteit zorgden, kregen ineens te maken met iemand uit de eigen groep en niet met goedwillende maar falende welzijnswerkers. En autochtonen waren niet gewend aan een Marokkaan die andere Marokkanen niet spaarde.

We weten al veel over deze man, want hij is zowat doodgeïnterviewd. Er is geen krant waarin hij niet heeft gestaan, geen talkshow waarin hij niet als gast optrad. Toch is zijn boek Mijn Hollandse droom, dat deze week verscheen, interessant.

Het is intrigerend te lezen hoe iemand die nog nooit op school had gezeten toen hij als tienjarige naar Nederland kwam, slaagt in het leven. Hij werkt zich met krantenwijk en ploegendienst op tot politiebrigadier en leraar maatschappijleer. En politicus.

Marcouch grijpt de kansen die hij krijgt. Hij is keihard over de Marokkaanse Nederlanders die dat niet doen. Zo beschrijft hij dat hij in Marokko vaak jongens ziet die dolgraag naar Europa willen. ‘Daarom ergert het me mateloos dat hun generatiegenoten die wel het geluk hebben in Nederland te wonen, hier alle geboden kansen aan hun neus voorbij laten gaan, dat ze rondhangen op straat terwijl ze de mogelijkheid hebben naar school te gaan, een vak te leren, geld te verdienen en iets van hun leven te maken.’

Hij vindt daarom ook dat de Nederlandse samenleving een aantal onbeschaafde zaken uit de Marokkaanse cultuur niet moet accepteren. ‘Onbeschaafdheid die schuilt in opvattingen over de vrouw, over de homo, over andersgelovende burgers.’

Hij maakt er vrienden mee en vijanden. En er wordt flink geroddeld. Hij zou verhollandst zijn, ontspoord, een verrader of een afvallige. Maar Marcouch heeft zich inmiddels ontworsteld aan die ‘klemmende mening van het collectief’. In het boek beschrijft hij heel precies het proces dat daaraan voorafging. Een mooi inkijkje in de psyche van een Marokkaanse Nederlander.

Jammer is wel dat Marcouch weinig toevoegt aan wat we al van hem weten. Wat is zijn visie op de toekomst van Nederland? Wat is volgens hem het antwoord op Wilders? Hoe ziet hij de toekomst van de moslims in Nederland? Marcouch is een doener. Maar hij is geen visionair.

Santje Kramer heeft zijn verhaal opgetekend. Maar ze ontbreekt op de kaft en in het dankwoord. Binnenin staat in kleine lettertjes ‘onder redactie van Santje Kramer’. Wat betekent dat? Behalve veel kwaliteiten waarschijnlijk ook een groot ego.

Sheila Kamerman