Meisjes in motorjack en wijdbeense poses

Het vernieuwende van meidenband The Runaways school niet in hun muziek, maar in hun pose. Die vond vele navolgers, van riot grrrls tot Britney Spears.

Wat is de muzikale erfenis van The Runaways? Heeft dit Amerikaanse vijftal tijdens de vijf jaar van haar bestaan een nieuw genre uitgevonden, een eigen geluid ontwikkeld, een muzikaal statement gemaakt?

Niets van dat al. The Runaways was een rockband met directe melodieën en een kaal geluid, en dat was in tweede helft van de jaren zeventig niet per se opvallend. Het uitzonderlijke aan The Runaways (1975-1979) zat hem in het feit dat de groep uit vijf vrouwen bestond. En om precies te zijn: uit vijf vrouwen die mannen nadeden. Musicerende vrouwen waren al langer vertrouwd, vrouwengroepen bestormden vanaf de vroege jaren zestig de hitparades. Maar dat waren ‘girl groups’. Ze bestonden uit meisjes met haarbanden en rokjes, doorgaans vooral lief en niet bekend om hun vaardigheid op een instrument.

De leden van The Runaways bespeelden zelf de drums en gitaren, en schreven - gedeeltelijk - hun eigen liedjes. Daarbij deden ze in ruig gitaarspel niet onder voor Ritchie Blackmore, en in de zang van Cherie Currie school dezelfde combinatie van onverschilligheid en afkeer als in de stem van Joey Ramone. Ook in houding en gedrag leken ze op mannen. Ze droegen leren motorkleding, stonden in wijdbeense, macho poses op het podium, en waren in hun gloriejaren bekend om hun royale inname van alcohol en drugs.

The Runaways werden in 1975 opgericht door gitariste/zangeres Joan Jett (1958), die op haar dertiende voor Kerst een gitaar had gekregen en fan werd van The New York Dolls, en drummer Sandy West. Samen met solo-gitarist Lita Ford, zangeres Cherie Currie en Jackie Fox als bassist, begonnen ze liedjes te schrijven en op te treden. Kim Fowley (die werkte met Kiss en Alice Cooper) werd manager, produceerde de opnamen en droeg teksten bij.

Hun simpele maar doeltreffende rocknummers, in combinatie met de glamour van vijf vrouwelijke Keith Richards, kregen veel bijval. The Runaways hadden hits met nummers als Cherry Bomb, You Drive Me Wild en de Velvet Underground-cover Rock ‘n Roll. Hun muziek neigde naar hardrock, maar de groep werd ingelijfd bij de destijds bloeiende punk- en new wave-beweging, waartoe ook The Ramones en Blondie behoorden. Het beroemdst werden The Runaways in Japan, waar zich tijdens een tournee in 1977 hysterische taferelen afspeelden.

Het eind van The Runaways werd veroorzaakt door muzikale meningsverschillen: Joan Jett wilde klinken als The Ramones, gitariste Lita Ford wilden heavy metal spelen. Na het uiteenvallen van de band in 1979 richtte Jett de band Joan Jett & The Blackhearts op: hun I Love Rock n Roll (1982) zou uitgroeien tot een klassieker.

Hoewel The Runaways muzikaal gezien niet vernieuwend waren, zijn ze toch een voorbeeld geworden voor de generaties na hen: denk aan de hausse aan ruig klinkende rockvrouwen en riot grrrls in de jaren negentig, zoals Babes In Toyland, L7, Hole. Jetts hit I Love Rock n Roll werd in 2002 nog eens uitgevoerd door tienerster Britney Spears. Maar Spears wist er veel minder overtuiging in te leggen dan de snerende Joan Jett in haar leren bodysuit, met zwarte kuif en gekrulde bovenlip.