Hello Tapir

Het lijkt me zo vreemd dat je als rechter af en toe ook recht moet spreken over zaken waarbij de aanklager zegt: ‘Kijk eens, ik heb hier twee plaatjes van getekende konijntjes. Lijkt dit ene getekende konijntje te veel op dit andere getekende konijntje? Want wij worden hier nogal woest van.’ In de ene hoek van de boksring was daar Nijntje, al jarenlang een winnaar en publiekslieveling. In de andere hoek bevond zich nieuwkomer Kathy, een Japans konijn en directe familie van Hello Kitty. Nijntje bezit natuurlijk de meeste ervaring, maar Kathy zou zich zomaar kunnen ontpoppen als een nietsontzienende, oorvretende tegenstander – ze komt immers uit Japan.

Maar Nijntje heeft gewonnen: Kathy is niet origineel genoeg en mag niet meer in de Benelux verkocht worden (een vriend zei: „Waarom kiezen ze dan ook weer een konijn? Waarom niet een Hello Tapir?”) Ik vond het zelf fascinerend dat dit een geschil was wat opgehelderd moest worden met argumenten als ‘denk aan de oog-oor verhoudingen’ en ‘maar Kathy heeft een strik en alleen een neus, terwijl Nijntje juist een mond heeft’. Daarbij: wat? Is dat kruisje bij Nijntje een mond? Ik dacht altijd dat het een soort neus-en-mond ineen was. Nu weet ik dus dat Nijntje een nogal zure, misprijzende mond heeft. Dit conflict kent alleen maar verliezers.

Japan lijkt wel meer na te maken: ik heb laatst naar een tien minuten durende trailer van de Japanse Belle en het Beest gekeken. Helemaal nagetekend en vrijwel alles was hetzelfde, behalve dat Belle iets meer op een manga-figuurtje leek en het Beest gestreepte horens had. Dus ik snap dat Nijntje zich wil behoeden voor valse Japanse copykonijnen. Maar eigenlijk kunnen er wat mij betreft niet genoeg langorige wezens in de wereld zijn. Ik heb een ongekend zwak voor Het Konijn. Met name voor de fictieve variant (echte konijnen zijn neurotisch en om eerlijk te zijn nogal ongezellig). Het komt doordat het konijn zich perfect leent voor de fantasie: het heeft misschien wel het zoetste, onschuldigste uiterlijk – het smeekt om een duistere kant. De mooiste konijnen zijn die uit Donnie Darko of Monty Python: het zwarte, zwijgende konijn of het pluizige witte beestje dat je bloeddorstig naar de keel vliegt. Een konijn met gruwelijke plannen is onweerstaanbaar.

Daarom lijkt het me een goed idee als Kathy’s bedrijf Sanrio vol goede moed begint aan het ontwikkelen van een nieuw figuurtje. Het hoeft geen tapir te zijn, maar ze moeten verder kijken dan het konijn met de schattige strik en de engelachtige gedachten. Volgens mij is het tijd voor een anti-held. Een Boos Konijn, een die immer chagrijnig is en misantropische hobby’s heeft als Solitaire en bellen naar klaaglijnen. Dit is het beest dat we werkelijk in ons hart willen sluiten.

Renske de Greef