Amerikaanse dromen

Soms doe ik net alsof ik me ook voor andere dingen interesseer. Voor de vorm lees ik wat in een toeristenboekje over de geschiedenis van SoHo. Of ik kijk naar een beeld, neem een foto. Maar eigenlijk doe ik het liefst wat New Yorkers ook doen: geld uitgeven. Manhattan is één groot winkelparadijs. Eén massieve open-air ‘it’s a small world after all’-mall.

Consumentisme went snel. Bij de matige tentoonstelling in het Guggenheim over Europese kunst uit het interbellum verveel ik me dood. Ik wil naar buiten, naar Madison Avenue. De etalages van Valentino en Ralph Lauren zijn betoverend. De schoonheid, de sfeer die de scènes achter het glas oproepen. Ja, de Kandinsky’s en Picasso’s in het Guggenheim zijn ook prachtig. Maar op Madison Avenue mag ik alles aanraken, aantrekken, ja, misschien ooit zelfs mee naar huis nemen.

Hier doet men niet moeilijk over decadentie. Als je een huis koopt van twee miljoen dollar en 60 uur per week werkt, ga je niet daarna op een lullig snijplankje één of ander stuk groente in stukken hakken. Dan ga je uit. Drie maal daags. En ook nog voor koffie. Je laat een dog walker met je hond lopen. Je laat een nanny de schommel duwen. Je huishoudster brengt het strijkwerk naar de dry cleaners. Decadent? Kom op zeg, als je 500 dollar per uur verdient heeft niemand er baat bij als je zelf je eigen overhemden nog strijkt.

Eigenlijk zouden we het in Nederland ook niet moeten accepteren. Tandartsen die in het weekend hun eigen huis verbouwen. De CEO die zijn eigen gras maait. Tuinieren en klussen zijn geen acceptabele hobby’s meer als je veel geld hebt. In een gezonde economie hoort jouw huishouden alleen al drie parttime banen te creëren. Dat is de bedoeling, dat is sociaal. Dat meerdere mensen meegenieten van jouw geld.

En ik wil het allemaal. De dog walker, een au pair, een Valentino, een Kandinsky. Driemaal daags bediend worden. En als ik dan thuiskom, dat iemand me in een uniform me begroet met een ‘Hi madam, how was your day?’ en alvast op het liftknopje heeft gedrukt zodat ik niet zo lang hoef te wachten om naar de 35ste etage te gaan. En hij zijn kind naar voetbal kan sturen. Ik wil het. The American dream. For everybody.

Rosanne Hertzberger

    • Rosanne Hertzberger