Supermislukt, ouwe!

Het was het programma dat ik keek als er écht niets anders was: America’s Funniest Home Videos. Tussen de filmpjes van uitglijdende bruiden en vallende inline-skaters kon namelijk nog weleens een onverwachte parel zitten, een filmpje van een eekhoorn die een romance beleeft met een sprinkler bijvoorbeeld.

Het programma was voornamelijk zo onuitstaanbaar door presentator Bob Saget, die altijd met een berustende glimlach wachtte tot het gelach om zijn autocue grapjes ophield. Zelfs zijn wonderschone jaren 90 patroontruien konden hem niet redden: zodra hij verwees naar de running gag ‘ik woon nog bij mijn moeder’ of zelf stemmetjes ging doen bij een filmpje van een baby, voelde ik enkel afkeer. (Waarom heeft Bob Saget eigenlijk niet inmiddels een hit? Iets met rappen en elektro en een jaren 90 blokjestrui? De man kan de held van het internet zijn.)

Na zo’n honderdveertig jaar onafgebroken te hebben uitgezonden, hield America’s Funniest Home Videos op. Toen kwam Jackass, om ruimschoots de behoefte aan ‘mensen’, ‘pijn’ en ‘haha!’ te vervullen. En nu vormt het internet een nieuwe, eindeloze bron van duizenden genante filmpjes per dag.

Deze foto’s of filmpjes worden op het internet een ‘fail’ genoemd, wat eigenlijk vooral betekent: ‘supermislukt, ouwe!’ Omdat internetters een goed gevoel voor drama bezitten, worden de ergste filmpjes bekroond met de titel ‘epic fail’.

Op YouTube en een aantal websites kun je pagina’s lang ‘fails’ bekijken. Het kan van alles zijn: een foto van een vrouw die in een huiskamer aan het paaldansen is terwijl een kleuter toekijkt (parenting fail), een tattoo van de tekst Fierce Royolty, of iemand die op een Halloweenfeest verkleed is als een bebloed maandverbandje.

Soms is het heel grappig, meestal zijn het filmpjes die vallen in de categorieën: ‘zou je dat nou wel doen?’ en ‘een wip-wap is niet ontworpen door een kindervriend’.

Nu lijkt het erop dat hier een film van komt: Epic FAIL the Movie. Een drie uur durende bioscoopfilm van nog niet eerder vertoonde fail-filmpjes. De trailer is een snelle montage van bombastische muziek en beeld, met daaropvolgend de vraag: ‘hoeveel fail kun jij aan?’

Je kunt deze vraag direct beantwoorden op de bijbehorende site, waar alvast drie uur onafgebroken bekende filmpjes te zien zijn. Of mensen hier blij van worden valt te betwijfelen, maar de reeks afkijken wordt gezien de reacties zeker als een prestatie beschouwd: “Oh my god it finally ended! I made it!”, of “me and my m8 looked the entire three hours! We got what it takes, we can handle all ze fails!”

Er wordt hier en daar ook getwijfeld aan het succes van de film: “als de film mislukt kan hij in Epic Fail 2, de seqfail.”

Het kan niet goed voor je zijn, drie uur lang kijken naar mensen die op hun gezicht vallen. Daarna zal wellicht zelfs de glimlach van Bob Saget aanvoelen als een troostende zonnestraal.

Renske de Greef