ZWARTE LICHT

Niemand gelooft in het einde als het al te nadrukkelijk wordt aangekondigd, dus wanneer stadsbeiaardier Maurits Akelei hoort dat zijn 46ste verjaardag ook de laatste dag uit de geschiedenis van de mensheid zal zijn, denkt hij er het zijne van. Maar als Akelei die middag het carillon bespeelt is het alsof er een deken over de stad komt te liggen. En wanneer de zon de volgende morgen opkomt, straalt hij zwart licht uit.

De ‘kleine roman’ Het zwarte licht uit 1957 heeft een hypnotiserende vanzelfsprekendheid, zodat je na 110 bladzijden stomverbaasd bent dat de zon nog gewoon zijn werk doet. Net als na de dood van Harry Mulisch, vreemd genoeg.