Kussen zonder kunstgebit

Cover van het boek Laatste vlam van Ibrahim Selman

Ibrahim Selman: Laatste vlam Meulenhoff. 252 blz. € 18,95 **

Een kort moment met de verleidelijke Gitana is voor de bijna zeventigjarige Robert al bíjna genoeg om bij zijn eveneens bejaarde vriendin Aline weg te willen. Dat Gitana slechts op geld uit is dringt niet tot hem door. Wanneer Gitana dan ook nog in Roberts bijzijn de helft van haar ondergoed uittrekt, weet de bejaarde man niet hoe snel hij naar de winkel moet rennen om een paar potentieverhogende pillen en condooms in te slaan.

Aan het vertrekpunt van Ibrahim Selmans Laatste vlam ligt het niet: een stel op leeftijd, hun laatste levensjaren samen doorbrengend in een appartement aan de Costa Blanca, dat uit elkaar wordt getrokken door de laatste viriele oprisping van de man. In de eerste hoofdstukken worden de pijnlijke en intieme kanten van zijn onderwerp goed neergezet. ‘Robert’, vraagt Aline op een gegeven moment aan haar vriend, ‘laten we zonder kunstgebitten kussen.’ Dat is toch schrikken als lezer.

Verderop dringt zich echter de gedachte op dat hier iemand ten koste van alles een novelle tot een roman heeft willen promoveren. Roberts stiekeme voornemen om zich op een onbewaakt moment eens goed aan Gitana’s lijf te laven mondt uit in een eindeloos durend overleg tussen hem en Aline. Zo wordt alle broeierigheid uit het begin langzaam gesmoord.

Selman neigt ook naar een clichématig en twijfelachtig gebruik van de Nederlandse taal. Zo zijn er de ‘vulkanen van emoties’ en beschikt Robert over een ‘stem die als een verwoestende orkaan’ over de arme Aline ‘heen raast’. Opdat de lezer het maar goed beseft dat er in oude mensen nog flink wat natuurgeweld kan huizen. Dat zal best, maar de plot is weinig geloofwaardig.

Lachen wordt het bij een zin waarin vliegtuigen ‘verticaal opstijgen’ (graag even het eerste vliegtuig dat dit horizontaal voor elkaar krijgt aanwijzen).

Sebastiaan Kort