Festival Mecc Jazz beschaafd en luchtig

Mecc Jazz. 29 en 30/10, Mecc Maastricht.

Het internationaal bekende Jazz Mecca van begin jaren negentig herrees dit weekend in Maastricht. Mecc Jazz, een met veel ambitie opgezet festival – ‘interregionaal, creatief en na North Sea Jazz en The Hague Jazz het derde festival van het land’ – bood twee dagen jazz, soul en pop.

Er waren goed gevulde zalen met in het net gestoken publiek op een feestelijk festivalparcours. Er klonk een geconcentreerd optreden van het Wayne Shorter Quartet, de soul van zangeres Lizz Wright was bezield en het concert van het 75 jaar oude Count Basie Orchestra overtuigde met vrolijke, tijdloze ‘Kansas swing’.

Het eerste Mecc Jazz (7.500 bezoekers; een volgende editie is al aangekondigd) was ingetogen maar charmant. Het zuidelijke buitenbeentje op de jazzkaart zocht vanzelfsprekend nog naar een eigen gezicht. Mecc Jazz zóú de plek kunnen zijn voor avontuurlijke Europese jazz. Helaas klonk dit weekend naast pril talent uit de ‘Euregio’ vooral veel licht verteerbare jazz: Toots Thielemans, Nils Landgren, Magnus Lindgren en Pee Wee Ellis. En ook publiekstrekkers als popzanger Joe Jackson en soulzangeres Angie Stone hielden het gezellig, met de juiste hitdosering.

Artistiek het interessantst was het kwartet van saxofonist Wayne Shorter dat, net als afgelopen zomer in Den Haag, sterk voor de dag kwam met onbegrensde jazz. Elke speler in dit kwartet bokste tegen zijn eigen schaduw. Het was echt genieten van de harde klappen die werden uitgedeeld.

Onderhoudend was ook het concert van trompettist Roy Hargrove, al was de volwassen speelsheid die hem kenmerkt nu slechts bij vlagen aanwezig. Zeker toen hij zich in de wielen liet rijden door zijn saxofonist Justin Robinson. Gelukkig zorgde Hargroves irritatie hierover voor het juiste vuur.

    • Amanda Kuyper