Mollige spekkies

Toen ik met een goede vriend het spelletje Welke Tien Beroemdheden Zou Je Doen speelde, zuchtte hij diep en zei verlekkerd: „Madonna.” Ik vond dit onbegrijpelijk. Goed, dezelfde vriend had ook wel eens April van The Turtles genoemd („die strakke gele overall!”), maar dit vond ik eigenlijk nog wel verder gaan. Ik ben dol op

Toen ik met een goede vriend het spelletje Welke Tien Beroemdheden Zou Je Doen speelde, zuchtte hij diep en zei verlekkerd: „Madonna.” Ik vond dit onbegrijpelijk. Goed, dezelfde vriend had ook wel eens April van The Turtles genoemd („die strakke gele overall!”), maar dit vond ik eigenlijk nog wel verder gaan. Ik ben dol op Madonna’s liedjes, maar wat haar persoon betreft is mijn gevoel in één zin te vatten: ‘Ja, je was prachtig in kanten handschoentjes en baret, maar sinds het hoogopgesneden oudroze turnpak en de beaderde handen ben ik bang’. Er zijn maar weinig beroemdheden die ik nóg minder seksappeal vind hebben (maar ik denk dat ik ze moet zoeken in de Jerry Seinfeld-hoek). Ik snap natuurlijk wel dat het knap is om op je vijftigste nog zo lenig en gespierd te zijn, maar ik vind het niet per se mooi. Haar wens om jeugdig te blijven heeft iets treurigs, en daardoor haar sufgetrainde billen ook. Daarbij zou ik ook behoorlijk bang zijn dat ze eenmaal tussen de lakens haar bankschroefachtige dijbenen om mijn middenrif klemt en minzaam lachend het leven uit me knijpt.

Vandaag hoorde ik dat Madonna een keten sportscholen op gaat zetten, onder de titel Hard Candy. Toen ik er even over nadacht, realiseerde ik me: dit worden de griezeligste plekken op aarde. Ik bedoel, een sportschool is al zo’n enge plek. Een ruimte vol zoemende en ratelende apparaten, allemaal matzwart en chroom van kleur. Overal zijn er zwoegende mensen, overal hoor je gehijg en opzwepende house en daar tussendoor lopen veel te fitte mensen met een headset op die brullen: „En nu allemaal jumping jacks en nog een keer ik zie geen zweet EN NOG EEN KEER IK WIL DAT ZWEET…”

Madonna schijnt vijf uur per dag bikkelhard te trainen – ook op vakantie. Een sportschool vormgegeven naar haar gezondheidsfilosofie moet dus nog honderdmaal intimiderender zijn. Waarschijnlijk is er na je inschrijving een limiet van drie weken waarin je papperigheid nog wordt getolereerd: als je het er daarna niet allemaal afgetraind hebt, moet je weer weg (mollige roze-gele spekkies horen immers niet bij de hard candy.) Ook vermoed ik dat de muziek in de sportschool louter bestaat uit een loop van Madonna die ‘tick-tack tick-tack’ zingt, om iedereen eraan te herinneren dat de tijd snel gaat en je nog minimaal 250 crunches moet doen.

Hopelijk gaan andere sterren óók een eigen sportschoolketen beginnen. Zo lijkt mijzelf bijvoorbeeld een Woody Allen-sportschool heel prettig, met allemaal warrige trainers die je onhandige complimentjes geven en niemand die echt sport.

Een plek waar je koffie mag drinken en mag roken, en waar op de achtergrond zacht ‘Papa Don’t Preach’ klinkt.