Dit is een artikel uit het NRC-archief De artikelen in het archief zijn met behulp van geautomatiseerde technieken voorzien van metadata die de inhoud beschrijven. De resultaten van deze technieken zijn niet altijd correct, we werken aan verbetering. Meer informatie.
Bekijk hele krant

Zorg

Mijn verslaafde vrouw gaf me het idee voor de kliniek

Jeroen Fisser van U-Center in Epen, Limburg. Fisser is oprichter van deze bijzondere afkickkliniek dat oogt als een kuuroord, maar zich heeft bewezen als effectief afkickmiddel. NRC Next Loopbaanpagina van 20-10-2010. Foto: Peter de Krom
Jeroen Fisser van U-Center in Epen, Limburg. Fisser is oprichter van deze bijzondere afkickkliniek dat oogt als een kuuroord, maar zich heeft bewezen als effectief afkickmiddel. NRC Next Loopbaanpagina van 20-10-2010. Foto: Peter de Krom

Naam: Jeroen Fisser Leeftijd: 61 jaar Studies: allerlei marketingopleidingen, doelgerichte zelfstudies. Eigen bedrijf: privékliniek U-Center, voor mensen met een verslaving, depressie of burn-out. Sinds 2008.

Hoe kreeg u het idee voor U-Center?

„Na jarenlang hard werken in ons familiebedrijf, met het kledingmerk Fisser, kwam ik thuis terecht. Eind 1999, begin 2000 liep het goed met de zaak, juist daardoor kregen mijn broers en ik verschillen van mening over de toekomst van ons bedrijf. Ik had een goede vertrekregeling. Daarna heb ik nog voor wat andere zaken gewerkt, maar daar ben ik na twee jaar mee gestopt. Ik was niet meer gemotiveerd.

„Toen ontdekte ik dat ik thuis een probleem had. Ik was altijd op pad. Pas toen ik meerdere avonden per week thuis zat, zag ik: mijn vrouw is alcoholist. Na drie keer zo’n avond waarop na tien uur ’s avonds geen communicatie meer met haar mogelijk was, ging ik erop letten en ineens zag ik haar drankprobleem.”

Kon ze geen hulp krijgen via de normale weg?

„Natuurlijk wilde ik dit eerst zelf oplossen. Zo zit ik in elkaar: ik ben Jeroen Fisser en ik regel dit wel even. Maar ik kreeg haar probleem niet onder controle; hoe meer ik me ermee bemoeide, hoe meer zij ging drinken. We bekeken allerlei klinieken in Nederland, maar die hadden wachtlijsten van wel dertig weken. En waarom moet je bijna een jaar wachten op een behandeling?

„Uiteindelijk stuitten we op een goede kliniek in Duitsland. Mijn vrouw moest zelf bellen van mij – later biechtte ze op dat ze op zaterdag belde, in de hoop dat niet werd opgenomen. Ze kreeg zes weken intensieve therapie. Nu, zeven jaar later, gaat het weer goed met ons.”

En toen zag u een gat in de Nederlandse markt?

„Een vriend van me, nu mijn zakenpartner Antoon van Balkom, wist dat de zorgwetgeving was veranderd en hij stelde voor: wat er niet is in Nederland, gaan we halen. Ik wist door de problemen met mijn vrouw dat er een markt voor zo’n kliniek zonder wachtlijst was: ik wist dat 1,2 miljoen Nederlanders een drankprobleem hebben, dat er jaarlijks 800.000 mensen burnt-out raken, dat er 40.000 gokverslaafden zijn. Dus ja, we wisten dat het moest kunnen.”

Dus bij u komen mensen in zes weken van hun verslaving of depressie af?

„In onze kliniek heb je 45 uur therapie per week, dat is harder werken dan een gemiddelde werkweek, hoor. Bovendien moet iedereen die bij ons komt, wel gemotiveerd zijn om van zijn problemen af te komen. We houden vooraf altijd een intakegesprek. Omdat we veel van groepstherapie gebruikmaken, moet de patiënt daar wel in passen. En we hebben in het kader van nazorg inmiddels in elf steden hulpgroepen, daar treffen oud-patiënten elkaar.”

En dat alles zonder wachtlijsten?

„Ja, wij zorgen altijd dat we op ongeveer 90 procent van onze bezettingsgraad zitten. We hebben vijftig bedden en altijd zes kamers vrij voor noodgevallen. En door de relatief korte behandelperiode voor patiënten is de doorstroom ook hoger.

„We hebben ons de afgelopen tijd vooral geconcentreerd op het verbeteren van de organisatie en de behandelkwaliteit van het U-Center, maar we denken nu wel aan uitbreiding. In zoveel niches kunnen mensen sneller zorg krijgen, er bestaat een markt voor zorgcentra waar patiënten verzekerd zijn van topkwaliteit: obesitas, ADHD, noem maar op.”

Maar dat kost wel 600 euro per dag.

„Het kost patiënten bijna niets, sinds juni vorig jaar heeft ons centrum een officiële toelating voor de Wet toelating zorginstellingen, daardoor zijn patiënten voor het grootste deel verzekerd tegen de kosten. Wat wij doen, moet voor iedereen haalbaar zijn, vinden wij. We hebben patiënten uit allerlei sectoren. Het zijn wel vaak zelfstandigen of hoger opgeleiden; mensen die gemotiveerd zijn om geholpen te worden.”

Annemarie Kas