Stuifmeringues

Waar Pan van Persijn – Rijksdorp. Route uit Wandelgids Zuid- Holland (Nederland deel 15).

Afstand 12 km

Er is een natuurvijver met een steigertje en eenden die tussen stukken drijfbrood rondpotelen. Er zijn uitlegborden („Klimop is geen parasiet…”). Er zijn houten vogelmodelletjes, speelweitjes, bankjes en prullenbakken. Met andere woorden: Pan van Persijn is een mensenbos, met vrolijke kleuters en vrolijke honden. Maar het is ook volslagen romantisch. Schemerig, met knoestige beuken en kastanjebomen die kastanjes lieten vallen – om op te rapen en op te poetsen. De zon stuurt vlekken flitslicht naar de bodem, waar verse stuifzwammen zijn, zacht als meringues, en waar de herfstwind het dorre blad laat tollen.

We verlaten het bos en belanden in het stille duingebied. Geen mensen. Je hoort vooral de wind, hij suist tussen de heuvels rondom de valleien met kalende struiken en duindoorns met gele of oranje bessen. We ontmoeten wat Schotse hooglanders, in dienst genomen om het gebied voor dichtgroeien te behoeden door stevig door te grazen. Wollige beesten, teddyberen met hoeven en horens.

Man neuriet ‘Waar de blanke top der duinen…’. Waar? Hier! De zon demonstreert waar we bij staan hoe je zandpunten bleekt. Intussen rammelt de wind aan alles wat tak is.

Een wolk als een grijze pruik beneemt de zon het zicht. De duinmeertjes worden golfplaten, de vlakte wordt asgroen, de blanke toppen vuil. Maar dan kijkt de zon weer om een hoekje. Meteen lichten de schelpenpaden op, blinken de meertjes en is al het blond terug. Vijf aalscholvers passeren in formatie – ze zijn net vliegende viltstiften met die strakke lijven, schouders en halzen.

De hemel fronst weer, een bataljon dreigwolken trekt over. Er is sprake van wat gespat. En dat is dat voor vandaag.

We sjouwen een duin op. Het pad is rul, het helmgras swingt heen en weer alsof het speelt voor waterplant. Hier zie ik pas goed hoe majesteitelijk dit gebied is. Statig, ongenaakbaar, hoofs. In zichzelf gekeerd: het is eenzaam aan de top. Tussen die toppen bestaat verderop de zee.

Het slot van de wandeling is een pad waar de natuur achter draad en hek weggesloten is: ‘Natuurterrein. Geen toegang.’

Nou, zeg.

Informatie, routekaartje, gps-punten en foto’s via nrc.nl/aandewandel