Dit is een artikel uit het NRC-archief
Bekijk hele krant

Cultuur

Mix van homoseksualiteit en fascisme die tegenvalt

Scene uit de film Brotherhood (2010) Foto: Wild Bunch
Scene uit de film Brotherhood (2010) Foto: Wild Bunch

Brotherhood

Regie: Nicolo Donato. Met: Thure Lindhardt, David Dencik. In: 4 bioscopen.**

De debuterende Deense regisseur Nicolo Donato heeft het woekerende neonazisme in zijn land op een wel heel provocerende manier willen tonen. Brotherhood, die de hoofdprijs van het Filmfestival van Rome won, draait om de verstikkende codes en mores van bondgenootschappen tussen mannen. Allereerst is er de broederschap van het leger. Dan de extreem-rechtse terreurcel waar hij ondanks aanvankelijke bedenkingen onderdak vindt. En vervolgens de homoseksuele verhouding die hij met een van de neonazi’s aangaat.

Van die mix van homoseksualiteit en fascisme moeten we ons niet te veel voorstellen: het is niet dat kinky geheimpje van de filmgeschiedenis dat we in de jaren zestig en zeventig leerden kennen. Het was waarschijnlijk meer een gelegenheidscombinatie: regisseur Donato vertelt dat hij denkend aan een onderwerp voor een film al snel uitkwam bij twee Deense taboeonderwerpen die zich makkelijk lieten combineren.

Dat het hem uiteindelijk toch gewoon de verboden verhouding gaat, is zowel de kracht als de zwakte van de film. De liefde tussen Lars en neonazi Jimmy is romantisch en erotisch geloofwaardig, maar de neonazi’s hadden net zo goed katholieken of Vikingen kunnen zijn. Niet alleen ideologisch, ook psychologisch laat Donato nogal wat steken vallen. Dat is dom en naïef spelen met vuur.

Dana Linssen