Rondedans en ren je rot

Het Nationale Ballet. Gezien 15/10, Amsterdam. Aldaar t/m 5/11. Inl: het-ballet.nl ** / ****

Je hoort het wel eens, na afloop van een dansvoorstelling: „Veel beweging!” Bij de première van One Thing Leads to Another van Benjamin Millepied is deze observatie een keer op zijn plaats. De 33-jarige Fransman, solist bij het New York City Ballet en als choreograaf een rijzende ster, stopte heel veel beweging in zijn eerste werk voor Het Nationale Ballet. Er wordt gedanst dat het een aard heeft. Van links naar rechts, van rechts naar links, in plukjes van twee, drie, vier, handig over de ruimte verdeeld, met nonchalante armzwaaien en grote luchtsprongen voor de mannen, kittig spitzenwerk en pirouetjes voor de dames. Op alle noten van de speciaal gecomponeerde muziek van Nico Muhly zit een pas en in de ruimte ertussen ook.

Er wordt goed gedanst door de vierentwintig dansers, maar met grote vaart verlaat deze ren-je-rot-choreografie de herinnering van de toeschouwer.

Millepied treft het ook niet. Zijn ballet volgt op de première van Without Words, een compact ballet van Hans van Manen, gezet op de meesterlijke pianomuziek van Hugo Wolf – de Mignon liederen, zónder zang – meesterlijk uitgevoerd door Reinbert de Leeuw. Een vrouw, drie mannen, ontmoetingen op een cirkelvormig speelvlak, subtiele stemmingswisselingen en de sublieme muzikaliteit van kraakheldere passen – het lijkt weinig, maar het zegt zo veel. En het beklijft.