Persstemmen

Bondskanselier Angela Merkel: multiculti faalt

Aan het begin van de jaren zestig vroegen we de gastarbeiders naar ons land te komen. Nu ze in ons land zijn, hebben we onszelf een tijdje een rad voor ogen gedraaid. We zeiden: ‘Ze blijven niet, over een tijdje zijn ze weg.’ Maar dat is niet de realiteit. Het idee om een multiculturele samenleving te bouwen en naast elkaar te leven, dat idee is mislukt, volkomen mislukt. [...] Het stimuleren van integratie is een van onze belangrijkste taken de komende tijd.

(Opmerkingen van bondskanselier Angela Merkel, zaterdagmiddag bij een congres van de CDU-jongeren in Potsdam.)

Wie niet inburgert, moet maar wegblijven

Horst Seehofers en Angela Merkels uitspraak ‘multiculti is dood’ veronderstelt dat het ooit geleefd heeft. Dat is echter nooit het geval geweest. [...] Duitsers hadden destijds niets tegen het recht op asiel. Ze hadden alleen iets tegen mensen die er misbruik van maakten, die in drugs handelden, terwijl de overheid schuchter en lafhartig toekeek [...]. Dat geldt vandaag de dag nog. Niemand heeft iets tegen immigranten die bij ons wonen en werken en zich thuis willen voelen. Veel mensen hebben echter wel iets tegen immigranten die hun eigen recht mee willen brengen. Inburgeren betekent niet alleen de traditie van het immigratieland dulden, maar deze onderschrijven. Wie hier woont, moet ermee instemmen dat eerwraak moord is. Wie dat niet vermag te doen, moet liever weg blijven. Daarom hebben Horst Seehofer en Angela Merkel gelijk wanneer zij zeggen dat rond immigratie duidelijke principes gesteld moeten worden. Daartoe rekenen zij ook dat moslimkinderen in een vroeg stadium bij hun ouders weg moeten om van hen via het onderwijs goede Duitsers te maken. Dat is gevaarlijk. Het hoort tot de Duitse traditie dat gezinnen niet van staatswege uit elkaar worden getrokken. Zo’n zin kan net zo verkeerd uitpakken als multiculti. Wat het immigratieland Duitsland nodig heeft is dat de eis wordt gesteld dat de immigrant binnen een bepaalde tijd de Duitse taal beheerst, alsmede dat hij de eed op Grondwet aflegt. En zij moeten als zij een asielverzoek aanvragen erop worden gewezen dat op het gebeid van rechten van de vrouwniet de man, maar de rechter het laatste woord heeft.

(Commentaar in Die Welt.)

De immigranten moeten zich aanpassen

[...] De bondskanselier heeft nu op verzoek van de CDU-jongeren een verbod op pre-inplantatiediagnostiek aangekondigd en de multiculti nog eenmaal zekerheidshalve voor kompleet mislukt verklaard.

[...] Er bestaan ongetwijfeld genoeg gelegenheden zich te profileren tegenover andere partijen met de vraag ‘In wat voor land wonen we en wie willen we toelaten?’, ook van de coalitiepartner. Het opmerkelijke aan de zin die de bondskanselier in de mond nam, was niet zozeer dat de islam tot Duitsland ‘behoorde’, maar evenzeer het christendom. Nee, dit land – ook het oostelijk deel na veertig jaar communistische dictatuur – is door het christendom gevormd en het ontstane systeem van staatskerken is een uitvloeisel van deze traditie. [...] Er is echter geen reden om onder druk van de migratie de bijl te zetten aan de eigen wortels. [...] Wie het werkelijk wil, wie dit land zich eigen noemen wil, die kan welkom geheten worden – het maakt niet uit uit welke cultuur hij afkomstig is. Ook het nieuwe vaderland verandert, maar aanpassen moeten zich de immigranten.”

(Commentaar in Frankfurter Allgemeine Zeitung.)

Iedereen is buitenlander

Wat heeft Thilo Sarrazin met de kritiek op de Chinese exporten te maken? Schijnbaar niets. Maar zowel de twijfel van de ex-bondsbankier aan de productiviteit van sommige immigrantengroepen als ook de bezwaren tegen de unfaire handelspraktijken van China geven uitdrukking aan een heden ten dage wereldwijd om zich heen grijpende tendens tot economisch nationalisme. Dit uit zich in wantrouwen tegen zowel buitenlanders als tegen het buitenland.

In een crisis – en Duitsland is daar niet sterk door getroffen – ontstaat behoefte aan een verklaring van de misère en dat mondt al te vaak uit in het zoeken naar schuldigen. Hier bieden zij zich aan: hebzuchtige bankiers, incompetente politici, luie werklozen.

Het verwijt richt zich ineens tegen de immigranten. De buitenlanders nemen iets van ons weg – als ze werken de banen en als ze niet werken de bijstand. De klachten over het buitenland en buitenlanders verklaren niets. Ze leiden niet tot de oorzaak van de crisis – en biedt ook geen oplossing. (Stephan Kaufmann, Frankfurter Rundschau.)