Mensen vroegen mij altijd: waar kan ik lekker eten?

Iens Boswijk. Oprichter van de succesvolle restaurantgids 'Iens'. NRC Next Loopbaan van 6 oktober 2010. Foto: Peter de Krom
Iens Boswijk. Oprichter van de succesvolle restaurantgids 'Iens'. NRC Next Loopbaan van 6 oktober 2010. Foto: Peter de Krom

Naam: Iens Boswijk

Leeftijd: 46 jaar

Studies: Instituto Italiano di Leonardo da Vinci in Florence, Le Cordon Bleu in Parijs, studie economie en recht, en diploma voor vakbekwaamheid voor het cafébedrijf.

Eigen bedrijf: IENS. Restaurantgidsen en een restaurantsite: iens.nl

Waar heb jij zelf leren proeven?

„Thuis, bij mijn ouders. Mijn moeder stond altijd te koken. Ze roerde in grote pannen soep. Mijn vader had er ook een passie voor, hij haalde een pastamachine in huis. En op vakantie reden we geregeld om, zodat we in die ene zaak konden proeven.

„Ik groeide op in Utrecht. Na het avondeten gingen we de stad in voor een toetje. Dat waren restaurants niet gewend hoor. Mijn broertje nam dan een grand dessert, dat was een bord vol met net niets, vond ik.

„Na de middelbare school leerde ik koken in Florence en in Parijs aan de Cordon Bleu. Dat was op traditionele wijze, alles met de hand. Bij de patisseriecursus maakten we taarten zoals je die bij Fransen in de etalage ziet staan. ’s Avonds nam ik de taart mee naar huis, maar ik at er nooit van. Dat is heel typisch, als je de hele avond boven de pannen hangt, heb je daarna geen trek meer.”

Je ben meteen voor jezelf begonnen?

„Eerst met een nachtbroodjeszaak, daarna als cateraar. Ik kookte voor kleine gezelschappen maar ook voor grote partijen. Om 8 uur ’s ochtends ging ik boodschappen doen en om 3 uur ’s nachts kon de boel worden afgebroken. Het was zwaar werk. Ik heb het zeven jaar gedaan.”

En toen dacht je: ik begin een gids?

„Mensen vroegen mij altijd waar ze lekker konden eten. Er bestonden wel restaurantgidsen, met zogenoemde professionals van wie niemand wist wie dat dan waren. In New York zag ik de Zagat, een toegankelijke en niet snobistische restaurantgids. Ik dacht: dit is wat voor Nederland. Ik verzamelde zestig proevers, van studenten tot zakenlui. Zij bezochten in 10 maanden 850 restaurants in Amsterdam. De handgeschreven bevindingen tikte ik in op de computer. Een hels karwei. Zo ontstond in 1999 de eerste IENS restaurantgids.”

En twee maanden later ging je ook online.

„Ik wilde dat mensen konden reageren op de gids: hoe meer meningen hoe beter het beeld van de restaurants. De site werd na lanceren door 50 mensen per dag bezocht. Dat vonden we érg veel. Nu komen er 600.000 unieke bezoekers per maand langs. Er staan ruim 18.000 restaurants in de database en ruim 110.000 proevers laten dagelijks hun reacties achter. We vormen de grootste culinaire community van Nederland.”

En je blijft het bedrijf uitbouwen?

„Het bedrijf is in de afgelopen twaalf jaar gegroeid. We hebben een redactie die alle meningen leest. Er is een zakelijk directeur gekomen, ik ben creatief directeur. Er zijn mensen voor techniek, support, marketing en sales, inmiddels zitten we met 25 man op kantoor. Naast onze gidsen, en de site hebben we ook een applicatie voor de iPhone, er zijn Iens dinerdagen, en we hebben een online reserveringsservice. Er komen nog meer nieuwe dingen aan hoor, ik heb altijd ideeën.”

Is dat ook je kracht, de ideeën?

„Ja. Maar het is ook mijn enthousiasme waarmee ik andere mensen mee kan krijgen. En een eigen bedrijf hebben is ook gewoon hard werken. Je bent 24 uur bezig, fysiek of alleen in je hoofd, dat maakt niet uit. Maar na een burn-out heb ik ook geleerd om mijn rust te pakken. Dan ga ik lekker golfen of naar yoga.”

Hoe verdien je geld?

„Met de verkoop van de gidsen, de applicatie en de IENS Diner Dagen. En natuurlijk de site, daar staan banners en sponsors op, en restaurants betalen voor weblinkjes, het uploaden van foto’s en menukaarten.”

Ben je miljonair?

„Ha ha, nee absoluut niet. Ik ben te idealistisch, mijn hart ligt bij de horeca en niet bij het geld.”

Juliette Vasterman