Ja raar hè, mensen die van dieren houden

Ach, daar gaan we weer! Mensen die het opnemen voor dieren worden weer eens als wereldvreemde idioten afgeschilderd (De reizende commentator, Opiniepagina 7 oktober). Ik word toch zo moe van die goedkope, politiek correcte houding die suggereert dat je niks aan dierenleed hoeft te doen zolang er nog mensen zijn die lijden. Het getuigt van geestelijke luiheid en een misplaatst superioriteitsgevoel: ‘wij, mensenbeschermers, zijn moreel hoogstaander dan wie iets aan dierenleed wil doen.’ Er zijn echt ook mensen en organisaties die willen opkomen voor zowel misdeelde (huis)dieren als voor misdeelde medemensen (de Partij voor de Dieren doet dat bijvoorbeeld). Maar omdat er vaak al heel veel aandacht is van allerlei organisaties voor mensenleed, is het niet zo raar dat er mensen zijn die zich met wat meer energie richten op een groep die het maar al te vaak zonder enige vorm van bescherming moet stellen: dieren.

Fijn dat Maarten Huygen aan de Roma en de hongerende wezen in Roemenië denkt. Maar ook heel fijn dat Bridget Maasland zich inzet voor verwaarloosde honden aldaar. Ik vind het allebei belangrijk.

L. Bergervoet

Nijmegen