Kampioene is nu BN'er, en dat is wennen

Nicolien Sauerbreij werd na het winnen van olympisch goud bekende Nederlander.

Ze sloeg alle aanvragen voor tv-programma’s af. Behalve als het voor goede doelen was.

landgraaf, 10-10-2010, wk slalom snowboard nicolien sauerbreij (ned)
landgraaf, 10-10-2010, wk slalom snowboard nicolien sauerbreij (ned) Dennis Spaan

Je zult als olympisch kampioen maar een bekende Nederlander zijn geworden. Nicolien Sauerbreij weet nog steeds niet hoe blij ze daarmee moet zijn. Zeker, de snowboardster geniet van haar nieuwe status, maar er zijn vaak momenten dat ze naar privacy snakt. Sauerbreij was de afgelopen dagen tijdens de eerste wereldbekerwedstrijd in Landgraaf vooral blij dat het weer over snowboarden ging, ook al was ze teleurstellend vroeg uitgeschakeld door een val in de kwalificatieronde. Eindelijk terug in haar biotoop. Dat voelde goed.

De periode na 26 februari, de dag dat Sauerbreij in Vancouver als eerste Nederlandse sporter een gouden olympische medaille in een sneeuwsport won, beleefde ze als een opgejaagde prooi. „Ik had soms het gevoel dat ik werd gevierendeeld door de talrijke uitnodigingen”, zegt ze met een mengeling van waardering en verbazing. „Alle aanvragen voor tv-programma’s heb ik afgeslagen. Ik ging alleen in op uitnodigingen voor goede doelen en zaken waarvan ik zelf iets kon leren. Of op gekke verzoeken, zoals die van een Gooise skifanaat die vijftig jaar werd en mij als enige vrouw liet aanzitten aan een herendiner. Ik heb de duurste jasjes gesigneerd.”

Het Gooise feestje was ontspanning. Dat wordt al snel minder als je door het Amsterdamse AMC ziekenhuis gevraagd wordt terminaal zieke kinderen een hart onder de riem te steken. Ze vond het moeilijk om met die kinderen gezellig over haar gouden medaille te praten. Maar Sauerbreij deed het wel, omdat ze al eens had ervaren hoe fantastisch die patiëntjes zo’n bezoek vinden.

Het moeilijkste vindt de snowboardster nog de dagelijkse omgang met mensen. Het verzoek om een foto te mogen maken of te worden nagewezen en nagestaard op straat. „Je zit er niet altijd op te wachten, terwijl de mensen het zo goed bedoelen. Ik word niet elke dag wakker met de herinnering aan die medaille. Als voorbijgangers er echter over beginnen en zeggen dat ze zo van je hebben genoten, keert dat gevoel van 26 februari weer even terug. Maar als ik moe ben, denk ik: ‘Nee, niet weer.’ Ik hoef niet steeds in het middelpunt van de belangstelling te staan.”

Mede om die reden was Sauerbreij blij dat ze in april weer de gletsjers in Zwitserland kon opzoeken om haar sneeuwtraining te hervatten. Op een hoogte van 4.000 meter, zoals in Zermatt, vond ze haar rust en de bevestiging van haar motivatie ten minste twee jaar door te gaan. Want aan stoppen heeft Sauerbreij geen seconde gedacht, ook al beseft ze dat het na ‘Vancouver’ alleen maar minder kan gaan. Het houdt haar echter niet bezig – „want die gouden medaille kan niemand me meer afnemen”.

Sauerbreij kijkt vooruit en windt zich op over zaken die haar sport aangaan. Zoals de wijziging van de piste in het Spaanse La Molina, waar in januari de wereldkampioenschappen worden gehouden. Haar favoriete steile piste is ingeruild voor een minder steile. Dat raakt haar als specialiste op steile afdalingen.

Maar wat is een specialisme waard als je olympisch kampioen bent geworden op een piste die je niet ligt en waar je onder belabberde weersomstandigheden als mist en regen naar beneden moest? „Daarom is het ook zo bizar dat ik goud heb gewonnen”, zegt Sauerbreij, die haar grootste succes toeschrijft aan een combinatie van ervaring, stabiliteit tijdens de wedstrijd en haar vermogen zich sterk te kunnen concentreren. „Op die ene dag klopte alles.”

De wijziging van kledingvoorschriften is een andere ergernis van Sauerbreij. De internationale skifederatie FIS heeft, om voor Sauerbreij onduidelijke redenen, besloten dat parallelslalommers dezelfde kleding moeten dragen als hun collega’s van de halfpipe. Een aaneengesloten skipak is niet meer toegestaan; het moet uit twee delen bestaan. De olympisch kampioene is er nog niet uit hoe ze met de nieuwe regel moet omgaan, omdat de voorschriften van de FIS nog steeds niet duidelijk omschreven zijn. Op voorhand ondergaat ze binnenkort testen in een windtunnel om uit te vinden hoe de aerodynamica het best gegarandeerd kan worden.

Maar ook het leven buiten de piste gaat verder. Volgende maand verschijnt een boek over Sauerbreij, een verzoek dat ze voor haar olympische titel had afgehouden omdat ze dacht: ‘Wie in hemelsnaam is daarin geïnteresseerd?’ Maar na ‘Vancouver’ heeft ze ermee ingestemd. Omdat ze ook vereerd is. Het boek wordt gelardeerd met gedichten van een dakloze dichter uit de omgeving van Weert, die zich door de olympische titel van de snowboardster had laten inspireren.

De biografie illustreert de profijtelijk zijde van de medaille, die onder meer leidde tot Arke als nieuwe hoofdsponsor. Financieel is Sauerbreij beter van haar succes geworden, daarover doet ze niet geheimzinnig. Maar daaraan ontleent ze geen motivatie. „Geld vind ik totaal onbelangrijk. Om rijk te worden had ik meer schnabbels moeten accepteren. Ik vind het belangijker om goede doelen te steunen. In deze tijd mag je best aan andere mensen denken.”