Subtiele hartenbreker

Antonie Kamerling was een veelbelovend natureltalent.

Maar zelfkritiek was zijn tweede natuur, hij wilde altijd alles verbeteren.

Foto Andreas Terlaak Nederland, Amsterdam, 19-09-2005, Antonie Kamerling
Foto Andreas Terlaak Nederland, Amsterdam, 19-09-2005, Antonie Kamerling Allard de Witte/Hollandse Hoogte

Antonie Kamerling was ver gekomen. Toen hij in 1990 als rechtenstudent debuteerde in de populaire tv-serie Goede Tijden Slechte Tijden, leek hij niet veel meer dan een aantrekkelijke jongeman die de status van soapacteur nooit zou ontgroeien. Vooral een droomobject voor pubermeisjes, maar meer niet. Maar toen hij drie jaar later de hoofdrol speelde in de verfilming van De kleine blonde dood, bleek al dat hij over een veelbelovend natureltalent beschikte. En sindsdien is hij steeds beter en veelzijdiger geworden.

Woensdag heeft Antonie Kamerling een eind aan zijn leven gemaakt. Hij was 44 jaar en getrouwd met de actrice Isa Hoes, met wie hij twee kinderen had. Hij had de afgelopen jaren in interviews al meerdere malen laten weten aan zware depressies te lijden. Met zijn vrouw, actrice Isa Hoes, had hij twee kinderen. Zij riep gisteren in een verklaring de media op om terughoudendheid rondom de berichtgeving over zijn dood te betrachten.

Dit najaar zou Kamerling op tournee gaan met de musical Herinnert u zich deze nog?, waarin de geschiedenis van radio Veronica wordt geromantiseerd. Ook zou hij nog meespelen in de film Old Stars, een vervolg op All Stars uit 1997.

De fans van Kamerling hadden op 9 september al gemerkt dat hun idool plotseling was opgehouden met twitteren. Nadat zijn dood gisterochtend bekend was geworden, begonnen op meerdere websites geroerde reacties massaal binnen te stromen.

De kleine blonde dood leverde Kamerling een nominatie voor een Gouden Kalf op. Onder de naam Hero, zijn personage in All Stars, drong hij in 1997 door tot de nummer één-positie in de Top-40 met het door Guus Meeuwis geschreven nummer Toen ik je zag. Ook als zanger verbeterde hij zichzelf in het openbaar, onder meer als leergierige deelnemer in een door de televisie uitgezonden masterclass onder leiding van Mathilde Santing.

Dat leidde in 2005 tot zijn hoofdrol in de musical Turks Fruit, waarin hij een gespierd rockgeluid liet horen en ook als acteur de flair vertoonde die hem tot het geloofwaardige middelpunt van de voorstelling maakte. Niet alleen Jan Wolkers, naar wie de figuur van Rick was gemodelleerd, bleek onder de indruk te zijn van de manier waarop Kamerling de ontwikkeling liet zien van ruige robbedoes tot afgewezen minnaar.

Een tweede hoogtepunt in dit genre was de mannelijke hoofdrol in Sunset Boulevard, in 2008. Naast de afwisselend door Simone Kleinsma en Pia Douwes gespeelde filmdiva wist hij meer dan overeind te blijven, als de jonge schrijver die zichzelf tracht te bevrijden uit de klauwen van de oude vedette. Door zijn optreden schemerde toen bovendien een subtiel soort ironie heen, dat voor musicalacteurs nogal zeldzaam is.

Dat alles had Kamerling al bereikt. De ingénu die twintig jaar geleden uit het studententoneel was geplukt om tv-idool te worden, groeide uit tot een serieuze vakman die vond dat hij voor elke nieuwe stap moest voldoen aan nog strengere eisen.

Zelfkritiek was zijn tweede natuur. Terugkijkend op vroegere rollen vond hij vaak „dat ik veel te opzichtig mijn best sta te doen”, zei hij in het Algemeen Dagblad. „Ik haal zelf die stress op mijn schouders, ik wil me per se tegenover de regisseur bewijzen”. En verder: „Ik wil altijd alles verbeteren: werk, relatie, opvoeding”. Zo werd hij een bewonderenswaardig acteur, die nog veel verrassende rollen had kunnen spelen.