Veel clichés over baby's

Babies

Regie: Thomas Balmès. In: 5 bioscopen.***

Toen de Franse documentaire Babies eerder dit jaar in New York uitkwam, was er in The Village Voice bijna een kritiek verschenen waarin 500 keer het woord ‘babies’ voorkwam.

Het is nog te lezen op de website, evenals de recensie die Dan Kois op verzoek van de redactie toch nog schreef. Hij laat weinig heel van de film, die vier baby’s (Bayar uit Mongolië, Hattie uit Californië, Mari uit Japan en Ponijao uit Namibië) gedurende hun eerste jaar in beeld brengt, zonder commentaar of een andere structuur dan associatieve montage. Het is een door z’n onderwerp onweerstaanbare film die wil laten zien dat baby’s overal hun eigen logica hebben die zich volkomen onttrekt aan die van de volwassen wereld. Of ze nu in de Namibische woestijn over de grond kruipen of in een Amerikaans appartement in een ‘babygym’ hangen.

Dat is vooral grappig om te zien, en succes verzekerd: bijna iedereen houdt van baby’s. Achter deze observerende etnografische film schuilen voor de toeschouwer ook inzichten over opvoeding, materialisme, moederschap en kinderzorg. Clichés worden niet geschuwd. Amerikanen zijn hysterisch betuttelend, in Afrika zijn kinderen vrij maar arm, Japan worstelt met traditie en vooruitgang en in Mongolië lijken die twee in balans. Gelukkig laat regisseur Balmès de conclusies aan de toeschouwer zelf. Jammer dat hij de situatie in eigen land – Franse kinderen gaan al vanaf een paar weken fulltime naar de crèche – buiten beeld hield.

Dana Linssen