Green Deals sluit je in het oosten

Een investeringsfirma uit olieland Abu Dhabi steekt 600 miljoen euro in de bouw van een fabriek voor silicium, de grondstof voor zonnecellen, in de regio in Nederland waar ooit de steenkolen uit de grond kwamen.

Het is nog maar het begin van een energierevolutie op regionaal niveau. Uiteindelijk wil de Al Manhal Group 3 miljard investeren om in Limburg een hele productieketen voor zonne-energie op te zetten. Daarmee zou de geldschieter uit het conservatieve moslimland duizenden banen scheppen in de regio waar de-islamiseerder Geert Wilders de grootste steun kreeg bij de laatste verkiezingen.

Pionier Gosse Boxhoorn van The Silicon Mine (TSM) dat nu de Arabische aandeelhouder heeft binnengehaald, is lang op zoek geweest naar geldschieters van zijn dromen. Een steuntje in de rug van de provincie Limburg, nota bene gefinancierd uit de verkoop van de aandelen in, jawel, energiemaatschappij Essent, hielp om de Rijksoverheid over de streep te trekken garantieleningen te verstrekken en daarmee ook de banken om geld te lenen. Modern industriebeleid, noemen ze dat in Limburg.

Maar in het regeerakkoord van CDA en VVD komen de woorden zonne- en windenergie niet voor. Een nieuwe innovatieve industrie is gebaat bij een stevige thuismarkt. Die is er in Nederland niet en zal er door de keuzes van het nieuwe kabinet ook niet komen. Om minder afhankelijk te worden van olie en gas wil het nieuwe kabinet een kerncentrale bouwen. Dat is buitenlandse technologie, in handen van twee oligopolisten op deze markt, het Amerikaanse Westinghouse en het Franse Areva. De Nederlandse kenniseconomie schiet er niets mee op.

De Chinezen pakken dat voortvarender aan. Zij stampen in noodtempo een sterke sector in de zonnecelfabricage uit de grond. Dat is gunstig voor het Eindhovense bedrijf OTB. Die fabrikant van machines om zonnecellen mee te produceren ziet na een forse reorganisatie in 2009, dit jaar plots zijn omzet verdrievoudigen. Door leveringen aan China en Taiwan. Overigens ging OTB dit jaar over in Duitse handen.

Een Green Deal werd twee jaar geleden nog internationaal als uitweg gezien uit de grote economische crisis. Grote technologische stappen voorwaarts zijn – denk bijvoorbeeld aan de ICT- en internetrevolutie in de jaren tachtig en negentig – aanjagers van groei. In Nederland worden slechts kleine stappen gezet en is die revolutie ver weg. De landen in het Midden- en Verre Oosten mikken alvast wel op die volgende economische groeigolf. Dan mogen we blij zijn als ze hier ook wat geld willen investeren.