Gainsbourg is ergerlijk lief

The Tree. Regie: Julie Bertucelli. Met: Charlotte Gainsbourg,Marton Csokas. In: 11 bioscopen ***

Charlotte Gainsbourg kan heel goed het kwetsbare en hulpeloze meisje spelen waar mannen graag een beschermende arm om heen slaan, maar waaraan vrouwen zich groen en geel kunnen ergeren. Ze komt niet zozeer ouderwets ongeëmancipeerd over. Als kind van een van de wilde stellen van de sixties, Serge Gainsbourg en Jane Birkin, lijken begrippen als ‘geëmancipeerd’ en ‘ongeëmancipeerd’ gewoon geen betekenis te hebben bij haar keuze van rollen. Gainsbourg is de filmdiva van het postfeminisme.

In The Tree van regisseur Julie Bertucelli, die haar sporen verdiende als documentairemaker, is het weer raak. Gainsbourg speelt Dawn, een Australische moeder van vier kinderen die plotseling weduwe wordt. Ze blijkt nog geen dag in haar leven te hebben gewerkt. Moeilijk te geloven misschien, maar dankzij Gainsbourg en haar meisjesachtige uitstraling is het toch nog aannemelijk.

Dawn en de kinderen kunnen hun verlies lastig verwerken, wat gesymboliseerd wordt door de woest voortwoekerende boom naast hun huis. In het geruis van de bladeren hoort een van de kinderen de stem van vader. Hij lijkt zich door middel van de boom met het wel en wee van het gezin te blijven bemoeien, op meer en minder zachtaardige wijze.

The Tree (gebaseerd op de roman Our Father Who Art in the Tree van Judie Pescoe) is een goedaardige, brave film, met te veel uitleggerige scènes. Een film met Charlotte Gainsbough is altijd het bekijken waard, maar met The Tree begint dat axioma wel wat te wankelen.