Beter dan een gekke bakker of loodgieter

Julia Kouneski & Michelle Williams Gamaker 'Scaling Copan' (2009)
Julia Kouneski & Michelle Williams Gamaker 'Scaling Copan' (2009)

Gekte heeft binnen de kunst een betere naam dan daarbuiten. Een gekke kunstenaars is minder erg dan een gekke loodgieter of bakker. In de kunst staat tenslotte niets op het spel. Je kunt er geen lekkages mee verhelpen en je maag vult het meestal ook niet.

Misschien dat er daarom relatief veel kunstenaars zijn die hun leven wagen in hun werk ze zetten zichzelf op het spel. Op de tentoonstelling Body/Space Mechanics, onderdeel van het Madness & Art festival in Haarlem, zijn dat Julia Kouneski & Michelle Williams Gamaker. Deze twee Amerikaanse vrouwen kruipen langs de rand van de 22ste verdieping van een door Oscar Niemeyer ontworpen wolkenkrabber in São Paolo, Brazilië, gefilmd vanuit een camerastandpunt. Ze kruipen helemaal naar het ene eind van het Copan gebouw en dan kruipen ze weer helemaal terug. Volstrekt zinloos, maar wel gevaarlijk. Op het eerste gezicht is hun actie minder eng dan de koorddans tussen de twee torens van het World Trade Center door Philippe Petit, onlangs weer bekend door de documentaire Man on a Wire. Maar Petit was een professional. Kouneski en Gamaker bewijzen dat amateurisme juist kunst kan opleveren. Je houdt je adem in,

De overige werken op deze kleine tentoonstelling (vijf videowerken die behalve met gekte ook nog met de grenzen van het lichaam te maken hebben) zijn weer op een andere manier gek. Vaag gek zijn de films van Jesper Just, al vaker vergeleken met dat van David Lynch, beelden waartussen jezelf het verband mag zoeken. Als je daar zin in krijgt, Een gouwe ouwe is een dans van Charles Atlas die met zijn voeten het kader van het filmbeeld lijkt af te tasten. Alsof dat kader ook in de werkelijkheid bestaat. Heel gek.

Bianca Stigter

Body/Space Mechanics, De Hallen, Grote Markt 16, Haarlem, t/m 5 dec. Inl. dehallen.nl