Kookprogramma's

Nederland, Amsterdam, 29-09-10 Menno Steketee. © Foto Merlin Daleman
Nederland, Amsterdam, 29-09-10 Menno Steketee. © Foto Merlin Daleman

Kookprogramma’s. Je hebt er niet zo veel aan. Leuk zijn ze wel. Neem het Britse MasterChef. Daarin komt een fantastische reeks vaak originele gerechten langs, in oplopende kwaliteit – het is immers een afvalrace. Voor het opdoen van ideeën – of beter: het gappen daarvan – leent de dagenlange kookwedstrijd zich dus wel. Maar doordat zoveel gerechten in zo weinig zendtijd worden gepropt, word je niets wijzer over hóe die kandidaten al dat lekkers klaarmaken.

Een programma op een Nederlands commercieel kanaal leek dit probleem te ondervangen door één slecht kokende man tijdens een kookles een half uur te volgen. Hij was ‘aangegeven’ door zijn gezin dat tabak had van zijn abominabele keukenkunsten. Waarvan akte: het gezinshoofd verbrandde gehaktballen, kookte aardappelen beetgaar en liet zelfs pakjessaus klonteren. Een montere presentatrice wist raad. Na de aanschaf van kip bij een slager en sla bij een groenteboer toog het tweetal plus camerateam naar de supermarkt. Pakt ze godbetert Chicken Tonight. Blijkt het hele program door Unilever gekocht. Weggezapt.

Ook bij het programma van de Britse Nigella Lawson moet je je best doen om er iets van op te steken. Op een of andere manier heeft de cameraman zijn gedachten er niet bij. Hij filmt nooit eens in een rechte lijn van handen naar gelaat. Het beeld maakt altijd omwegen langs de voluptueuze rest van de kokkin. Nu eens draait ze met trage bewegingen een pesto in een fors geschapen vijzel. Dan weer druipt struif door haar ranke vingers. Nigella is ook streng. Ze deelt bevelen uit. Doe dit. Doe dat. Daar. Nee, niet daar. Ja, daar.

Ze puft een lok uit haar gezicht en stroopt haar mouwen nog eens op. Met beide blanke handen kneedt, knijpt ze olijfolie op een gebonden rollade. Nigella proeft, knipoogt. Ze likt, knabbelt, sabbelt, slikt. En dan, eindelijk, vleit ze het glimmende vlees in haar warme, wachtende oven. Inspirerend, hoor. Soms ben je er te moe voor en het gééft meestal geklieder, maar als je eenmaal op stoom bent, is het altijd weer leuk om te doen.

Een goede tv-kok was de, eveneens Britse, natnek Keith Floyd, die een jaar terug heenging. Die wist de hoofdzaken goed van de bijzaken te scheiden. Een van zijn voorgerechten: coquilles met serranoham. Voor vier personen:

8 verse Jacobsschelpen

8 dikke plakken serrano

olijfolie

limoen

balsamico-azijn

zeekraal

peper

Maak de coquilles schoon door de spier met een scherp mes los te snijden. Als het meezit, tref je ook de oranje corail, een vrouwelijke geslachtsspier. Rol de spier zo in de ham dat het schelpvlees bloot ligt en zet vast met een prikker. Rol even door wat olijfolie en schroei, afhankelijk van de dikte, ongeveer twee minuten aan beide kanten.

Maak een dressing van olijfolie, een paar knepen in de limoen, een goeie scheut balsamico en een draai peper. Leg de schelpen en een plukje beetgaar roergebakken zeekraal op een bord – of open schelpen, maar dat is wel erg jaren zeventig – en lepel er wat dressing overheen. Is geil receptje.

Menno Steketee

Zie voor meer recepten: nrcnext.nl

Vanaf nu elke dag een andere auteur. maandag: Klary Koopmans, dinsdag: Menno Steketee, woensdag: Roos Ouwehand, donderdag: Stéphanie Versteeg en op vrijdag afwisselend Joël Broekaert of Elsje Jorritsma.