Een hoogtepunt in de Nederlandse musicalgeschiedenis

Petticoat door Joop van den Ende Theaterproducties/ Stage Entertainment regie Paul Eenens premire 3 oktober 2010 Koninklijk Theater CarrŽ Amsterdam met Chantal Janzen (Patricia/Pattie Jagersma), Freek Bartels (Rogier van Rooden), Hajo Bruins (Jelle Jagersma), Marjolijn Touw (Mevrouw van Rooden), Kees Boot (Fred Wieger), Mike Weerts (Willem van Rooden) en Roon Staal (Peter Koot) op de foto vlnr.: Chantal Janzen (Pattie) en Mike Weerts (Willem van Rooden)
Petticoat door Joop van den Ende Theaterproducties/ Stage Entertainment regie Paul Eenens premire 3 oktober 2010 Koninklijk Theater CarrŽ Amsterdam met Chantal Janzen (Patricia/Pattie Jagersma), Freek Bartels (Rogier van Rooden), Hajo Bruins (Jelle Jagersma), Marjolijn Touw (Mevrouw van Rooden), Kees Boot (Fred Wieger), Mike Weerts (Willem van Rooden) en Roon Staal (Peter Koot) op de foto vlnr.: Chantal Janzen (Pattie) en Mike Weerts (Willem van Rooden)

Musical

Petticoat, door Joop van den Ende Theaterproducties.

Tournee t/m 3/7., musicals.nl *****

Meisje uit de provincie trekt naar de grote stad om beroemd te worden. Het is een verhaal dat al duizend keer is verteld – maar zelden zo vindingrijk, geestig, gelaagd en geslaagd als in Petticoat, de nieuwe musical die bij het bedrijf van Joop van den Ende is gemaakt door hetzelfde team dat eerder de bewonderenswaardige Ciske-musical vervaardigde. Ditmaal werd er echter niet gewerkt met een bestaand boek of iets anders dat al bestond; alles is van eigen hand. En dat maakt deze prestatie des te groter.

De musical Petticoat speelt zich af in het jaar 1959 tussen twee polen: een communistische vader in het grauwe Oost-Groningen en een dochter die droomt van een carrière als tieneridool. Dat ze daarin slaagt is geen verrassing. De vele verwikkelingen die zich pas na haar doorbraak aandienen, zijn dat echter wel.

En intussen biedt de voorstelling in een geoliede afwisseling van scènes een ironiserende en toch tamelijk authentieke kijk op de Nederlandse showbizz van toen. Dat geldt voor de manager die als een jonge Joop van den Ende zijn sterretjes opjaagt, voor het gemarchandeer met de auteursrechten, voor de rol van Henk van der Meijden als showreporter („Ze heeft ook nog een dooie moeder, misschien is dat ook leuk”) en vooral voor de nummers die hier worden gezongen.

Pastiche is het toverwoord. De teksten van tekstschrijver André Breedland hebben precies het naïeve optimisme van de hits uit die dagen („jij maakt me blij / want met dat lachje om je mond lach jij de bloemen uit de grond”) en voor de onweerstaanbare muziekjes die Henny Vrienten in dat idioom schreef. Maar ook andere bronnen echoën vrolijk na. In minstens twee andere nummers tonen tekstschrijver en componist zich bovendien waardige opvolgers van Annie M.G. Schmidt en Harry Bannink.

De charme druipt ervan af en toch wordt Petticoat nooit zoet. Niet vaak is een Nederlandse musical zo nauwkeurig uitgebalanceerd: de musical zindert van de zelfspot, maar neemt zichzelf net serieus genoeg op de momenten die tot meeleven noden. En al die facetten komen schitterend samen in hoofdrolspeelster Chantal Janzen. Ze is een onweerstaanbare Alice in Wonderland met een mooie mengeling van nuchterheid, idealisme en gevoeligheid. Naast Chantal Janzen staat Hajo Bruins als de bokkige vader bij wie allengs de hulpeloosheid doorbreekt.

Ook in alle andere rollen – zelfs de kleinste – laat regisseur Paul Eenens zien dat hij vooral uit was op het genuanceerde acteren dat in dit genre geen gemeengoed is. En op een show die een voorlopig hoogtepunt in de Nederlandse musicalgeschiedenis is.

Henk van Gelder